Nora

Nora. Przez dziesięć dni pracowała z dwoma złamanymi nogami.

Nora nie upadła, mimo że złamała obie przednie nogi.

Dziesięć dni później straciła przytomność.

Przez dziesięć dni jej ciało było zmuszane do znoszenia czegoś, czego nie powinno się od niego wymagać nawet przez kilka minut. Przez dziesięć dni zmuszano ją do dalszej pracy, choć każdy krok musiał wywoływać niewyobrażalny ból w obu złamanych nogach. Jej cierpienie nie zatrzymało wozu. Nie zatrzymało pracy. Dopiero gdy jej ciało nie było już w stanie zrobić ani jednego kroku, Nora w końcu upadła na ziemię.

Nora to dziesięcioletnia mułka pochodząca z Egiptu. Schodziła w dół zbocza, ciągnąc za sobą przeładowany wóz, kiedy doszło do złamania obu przednich nóg na wysokości P1. W tym momencie należało zdjąć jej uprząż. Powinna była zostać zbadana, unieruchomiona i natychmiast poddana opiece weterynaryjnej. Nigdy więcej nie powinno się jej zmuszać do niepotrzebnego dźwigania własnego ciężaru.

Ale wózek i tak musiał się ruszyć.

To właśnie ta część historii Nory jest najtrudniejsza do zrozumienia. Wypadki mogą się zdarzyć wszędzie. To, co stało się później, nie było wypadkiem. Ktoś widział, jak się męczyła. Ktoś obserwował, jak jej kroki stawały się coraz krótsze, słabsze i bardziej bolesne. Ktoś wiedział, że coś jest strasznie nie tak, a mimo to uznał, że jej praca jest ważniejsza niż jej ból.

Tak więc każdego ranka Nora była zmuszana do ponownego wstawania. Ponownie zakładano jej uprząż. Ponownie przyczepiano wóz. I oczekiwano, że na dwóch złamanych przednich łapach będzie dalej szła.

Przez dziesięć dni.

W Egipcie cierpienie zwierząt roboczych nie zawsze pozostaje ukryte za zamkniętymi drzwiami. Często ma ono miejsce w pełnym słońcu, wśród samochodów, ludzi i turystów. Konie, osły i muły ciągną ładunki znacznie przekraczające ich siły, pracując pomimo ran, wyczerpania i nieleczonych urazów, ponieważ ich wartość mierzy się tym, jak długo jeszcze są w stanie wytrzymać.

Nora nie przestawała, dopóki nie pozostało w jej ciele już nic, co mogłaby ofiarować.

Cztery dni po tym, jak straciła przytomność, została przywieziona do osób, z którymi współpracujemy w Egipcie. Nie przywieziono jej dlatego, że jej właściciel w końcu postanowił zapewnić jej najlepszą możliwą opiekę. Przywieziono ją po to, abyśmy mogli ją kupić i poddać eutanazji.

To miało być zakończenie jej historii.

Dla wielu zwierząt roboczych życie ma znaczenie tylko tak długo, jak długo przynosi zysk. Dopóki ciągną, przenoszą i zarabiają pieniądze, są przydatne. Kiedy ich organizmy przestają funkcjonować, stają się kosztem, ciężarem i problemem, którego ktoś chce się pozbyć.

Jednak nasz zespół, patrząc na Norę, dostrzegł w niej coś więcej niż tylko ciało, które nie było już w stanie pracować. Dostrzegli w niej żywą istotę, która spełniała każde stawiane jej wymaganie, nawet gdy miała złamane obie przednie łapy.

Walka się rozpoczęła.

Nora przeszła operację obu nóg.

Operacja była ogromnym przedsięwzięciem, ale to dopiero początek. Muł nie może po prostu leżeć w łóżku przez tygodnie i unikać obciążania kończyn. Każdy dzień przynosi kolejne wyzwanie: łagodzenie bólu, pielęgnacja ran, podawanie leków, monitorowanie stanu zdrowia oraz trudny proces leczenia urazów, które przez dziesięć dni musiały znosić obciążenie, zanim w końcu nadeszła pomoc.

Nie możemy obiecać, jak zakończy się ta historia. Nie możemy wymazać dni, w których Nora była zmuszana do pracy pomimo nieznośnego bólu. Nie możemy cofnąć się do chwili wypadku i zatrzymać tego przeładowanego wózka.

Możemy jednak zadbać o to, by od tej pory jej życie miało większą wartość niż praca, którą jest w stanie wykonać.

Prosimy, pomóżcie nam kontynuować leczenie i opiekę nad Norą. Podzielcie się jej historią. Okażcie wsparcie mułowi, który przez dziesięć dni szedł na dwóch złamanych nogach, ponieważ nikt nie zatrzymał dla niej wozu.

Dzisiaj bądźmy tymi, którzy w końcu się zatrzymają.