Odsłuchaj historię tej zbiórki.
Nie udało się odtworzyć nagrania.
„Posuń się! No dalej, ty ścierwo, ty!”
Bat przecina powietrze.
1500 zł w 48 godzin, by więcej nie ciął.
Kucyk próbuje przyspieszyć, ale jego nogi od dawna nie słuchają już ani jego, ani człowieka, który trzyma linę.
Handlarz nie pozwala nam robić zdjęć w oborze. Mówi, że to bez znaczenia. Że dzisiaj i tak miał go wyprowadzić na ciężarówkę.
Jakby mówił o starym meblu, który zawadza mu w przejściu.
Wychodzimy na zewnątrz. Robimy kilka zdjęć. I nawet przez chwilę nie zastanawiam się nad imieniem.
Piernik.

Może to świąteczne imię zdoła zrobić coś, czego nie potrafił zrobić żaden człowiek przez całe jego życie.
Może go ocali.
Patrzę na jego kopyta. Widziałam w życiu tysiące koni. Widziałam zaniedbania, od których odbierało mowę. Ale takich kopyt nie widziałam od dawna.
Ktoś z wyjątkowo czarnym poczuciem humoru mógłby powiedzieć, że Piernik pobiłby rekord w nurkowaniu.
Tylko że tutaj nie ma się z czego śmiać.
Tutaj śmierć nie jest metaforą. Stoi za oborą, ma 4 koła i właśnie uruchamia silnik.

Piernik podnosi głowę.
Patrzy na nas. Potem w stronę ciężarówki. Potem znowu na nas.
W jego oczach przerażenie miesza się z czymś, czego nie potrafię nazwać. Może to nadzieja. A może tylko ostatnia próba zrozumienia, dlaczego świat po raz kolejny każe mu iść tam, gdzie nie chce.
Handlarz szarpie liną.
Piernik wygina szyję jak łabędź. Próbuje postawić krok. Potem drugi. Kołysze się na boki, nieporadnie przekładając nogi, które człowiek doprowadził do takiego stanu, że każdy metr jest dla niego osobną walką.
Bo Piernik sam sobie tych kopyt nie zapuścił.
Nie wybrał sobie bólu. Nie wybrał handlarza. Nie wybrał ciężarówki.
To wszystko wybrali za niego ludzie.

A teraz człowiek z batem złości się, że Piernik nie potrafi wystarczająco szybko iść na własną śmierć.
Wieje coraz mocniej. Za godzinę ma zacząć padać. Niebo robi się ciężkie i szare, jakby nawet listopadowe słońce nie chciało być świadkiem tego, co się tutaj wydarzy.
Za chwilę przyjadą następne konie. Trzeba zrobić miejsce.
Piernik musi zniknąć.
Tak po prostu.
Jeden kucyk mniej. Jedna wolna obora więcej. Jeden silnik, który za chwilę odjedzie.
I tylko dla Piernika będzie to koniec całego świata.
Stoję tutaj i piszę do Ciebie. Palce drętwieją mi z zimna, wiatr szarpie telefonem, a ja próbuję znaleźć słowa, które będą silniejsze od bata, silnika i obojętności człowieka.

Nie znajduję.
Więc dzisiaj nie będę Cię pięknie prosić. Dzisiaj będę Cię błagać.
Potrzebujemy 1500 zł, żeby uratować Piernika.
Najlepiej dzisiaj. Najpóźniej jutro do wieczora.
Tyle dostaliśmy czasu.
Nie wiem, czy to mało, czy dużo. Wiem tylko, że dla kogoś, kto ma przed sobą całe życie, to przerażająco niewiele.
Znowu słyszę świst bata.
Piernik podrywa głowę. Wiatr rozwiewa mu grzywę. Handlarz szarpie liną, a on usiłuje ruszyć nogami, które ledwo utrzymują ciężar jego małego ciała.
I wiesz, co jest w tym wszystkim najstraszniejsze?
Nie bat.
I nie ciężarówka.

Nawet nie te potwornie zaniedbane kopyta.
Najstraszniejsza jest ta pogarda. To spojrzenie człowieka, dla którego cierpienie Piernika jest wyłącznie irytującą przeszkodą w zakończeniu pracy na dziś.
Dawno nie widziałam czegoś takiego. I dawno nie czułam takiej bezsilności.
Ale jeszcze nie odchodzimy.
Bo Piernik wciąż stoi przed nami.
I ciężarówka jeszcze nie odjechała.
A 1500 zł wciąż może oddzielić jego życie od śmierci.
Staniesz tu dzisiaj z nami?
Weź rękawiczki. Jest naprawdę zimno.
Bo im więcej nas tutaj będzie, tym większa szansa, że handlarz będzie musiał ten silnik zgasić.
Że Piernik nie wejdzie na tę ciężarówkę.
Że zamiast ostatniej drogi dostanie pierwszą drogę do domu.
Piernik. Takie małe, świąteczne imię. A tak strasznie dużo musi dzisiaj udźwignąć.
Błagam Cię. Pomóż nam ocalić Piernika. Zanim za oborą zatrzasną się drzwi ciężarówki.
Koniec zbiórki
19 listopada, 2026
Wpłać darowiznę bezpośrednio na konto Fundacji.