Adaś

Wciąż wierzymy, że można ocalić kolejne życie. 2000 zł zadatku

W sobotę dla wielu z nas świat się zatrzymał. Po wiadomościach z Krakowa trudno wrócić do codzienności bez pytania, dokąd zmierzamy. My również jesteśmy przerażeni. Myślimy o ofiarach, ich bliskich i wszystkich, których życie zmieniło się tamtego dnia.

A potem dzwoni telefon. I kolejny. Wśród zgłoszeń dotyczących zwierząt przychodzą też głosy, że powinniśmy zakończyć działalność. Że pora zająć się ważnymi rzeczami. Dwie zbulwersowane osoby mówią nam, że w obliczu tej tragedii powinniśmy oddać wszystkie zwierzęta na ubój i przestać zawracać ludziom głowę.

Długo zostają ze mną takie słowa. Próbuję zrozumieć, jak z przerażenia przemocą można dojść do żądania, żeby kolejne istoty wysłać na śmierć. Dlaczego troska o cierpiących miałaby teraz oznaczać, że innych trzeba przestać dostrzegać?

Piszę do Ciebie jako Paweł. Od wielu lat uczestniczę w ratowaniu zwierząt. Wiele widziałem, wiele historii przeżyłem razem z Wami. Nadal chcę wierzyć, że budowanie lepszego świata zaczyna się również od tego, czy obchodzi nas cudzy ból. Czy potrafimy go zauważyć, zanim stanie się kolejną tragedią. Dlatego dalej będziemy robić swoją robotę.

I właśnie dlatego dzisiaj stajemy przy Adasiu.

Popatrz na Adasia. Ani wielki koń, przy którym człowiek zadziera głowę, ani maleńki kucyk, którego każdy chciałby pogłaskać. Taki pomiędzy. W ludzkim świecie dla konia trzeba znaleźć zastosowanie. Ma odpowiadać wzrostem, charakterem, możliwościami. Nadawać się do pracy, do hodowli, do czyichś planów. A kiedy zabraknie dla niego miejsca, pozostaje jeszcze handlarz. Adaś trafił do niego z potwornie przerośniętymi, zakrzywionymi kopytami. W takim stanie został wystawiony na sprzedaż. Teraz grozi mu rzeź, choć przecież już wcześniej potrzebował, żeby człowiek wreszcie się nim zajął.

Spójrz na jego nogi. Kopyta nie stały się takie w dniu sprzedaży. Rosły, wykrzywiały się, a Adaś musiał na nich stać i chodzić. Podejść do jedzenia, do wody, zmienić miejsce, odpocząć. Trudno przyjąć, że przez ten czas zabrakło pomocy, a znalazła się możliwość sprzedania go na ubój. Że zamiast zapłacić za opiekę nad tym koniem, można jeszcze przyjąć pieniądze za jego śmierć.

Dzisiaj, żeby mu pomóc, najpierw musimy go wykupić. Potrzebujemy 2000 zł zadatku, żeby zatrzymać jego sprzedaż na ubój i zyskać czas na zebranie pozostałej kwoty. Dopiero wtedy będziemy mogli zabrać Adasia razem z całym zaniedbaniem, którego skutki nadal dźwiga na własnych nogach.

Bardzo chciałbym, żebyś mógł kiedyś zobaczyć go u nas. Po fachowej opiece nad kopytami, po badaniach, z planem dalszej pomocy. Żebyśmy mogli opowiedzieć Ci, jak odnajduje się w nowym miejscu, jak reaguje na opiekunów, którego konia polubił. Poznać Adasia poza tą jedną chwilą przy handlarzu, kiedy całe jego życie sprowadza się do pytania, czy zdążymy zapłacić.

Nie musi niczego udowadniać, żebyśmy chcieli go przyjąć. Nie potrzebujemy, żeby jeszcze na siebie zarobił, woził ludzi albo spełniał czyjeś oczekiwania. Chcemy dać mu miejsce również z tym wszystkim, co będzie wymagało pracy. Z kopytami, wizytami, rachunkami. Z odpowiedzialnością, której tak długo przy nim zabrakło.

Zastanawiałem się, czy wypada dzisiaj szczególnie namawiać Cię do wpłaty. Wiem, ile jest wokół bólu i jak trudno pomieścić następną historię. Ale Adaś nadal stoi u handlarza. Wydarzenia, które nami wstrząsnęły, nie odsunęły od niego zagrożenia. On nadal potrzebuje ludzi, którzy się przy nim zatrzymają.

Może właśnie dzisiaj powinniśmy przypomnieć, po co jesteśmy tu razem. Wrażliwość trzeba pielęgnować. Uczyć zauważania cierpienia, reagowania, brania odpowiedzialności za słabszych. Wierzę, że z tego wyrasta świat, w którym chcielibyśmy żyć. I dlatego nie potrafię uznać, że dzisiaj życie Adasia powinno nas mniej obchodzić.

Wiele naszych apeli kończy się wiadomością, że udało się ocalić zwierzę. Wiesz, ile razy mogliśmy ją napisać dzięki Tobie. Za każdym takim finałem jest koń, który zjada następny posiłek, wychodzi do stada, doczekuje kolejnej wiosny. Adaś też może mieć przed sobą takie dni.

Prosimy, dołóż do jego zadatku 5, 10, 20 zł albo tyle, ile możesz. Pomóż nam zebrać 2000 zł i zatrzymać jego wyjazd na rzeź. Przekaż dalej ten apel, żebyśmy mogli dotrzeć do kolejnych osób.

Dzisiaj trudno mi pisać o nadziei. Ale nadal potrafię stanąć przy koniu, któremu możemy pomóc. I poprosić Cię, żebyś stanął przy nim razem ze mną.

Dla Adasia to może zmienić wszystko.