Przemuś

W ZOO Łączna zniknęły puszki z pieniędzmi na leczenie 7-letniego Przemusia. Czy naprawdę nikt nie wie, gdzie są?

Najpierw usłyszeliśmy, że puszki z pieniędzmi na leczenie ciężko chorego dziecka zostały zabezpieczone. Potem, że żadnych puszek nie było. A chodzi o ZOO Łączna — ogród zoologiczny, o którym od tygodni mówi cała Polska.

Kiedy ujawnialiśmy kolejne nieprawidłowości dotyczące zwierząt w ZOO Łączna, nie przypuszczaliśmy, że w cieniu tej historii znajdziemy jeszcze jedną. Historię siedmioletniego Przemusia, którego leczenie miały wspierać datki zbierane do puszek ustawionych na terenie ogrodu. Przy okazji interwencji puszki zniknęły. Na pytania dziennikarzy padła informacja, że zostały zabezpieczone. Później w pisemnej odpowiedzi przekazano, że żadnych puszek nie było. Gdzie więc są? Co stało się z pieniędzmi? Ile ich było? I jak to możliwe, że w sprawie zbiórki dla chorego dziecka wciąż nie ma jasnej odpowiedzi na tak podstawowe pytania?

Bo tu nie chodzi o kilka metalowych puszek. Chodzi o pieniądze, które ludzie wrzucali do nich z myślą o ratowaniu dzieciństwa Przemusia.

Przemuś ma siedem lat. Kiedy miał zaledwie dziesięć miesięcy, dostał tak silnego ataku padaczki, że stracił przytomność, siniał i miał problemy z oddychaniem. Trzy miesiące spędził w szpitalu, w tym dziesięć dni na intensywnej terapii. Lekarze nie dawali mu szans na przeżycie. Przeżył. Potem przyszedł wylew krwi do mózgu, częściowy paraliż prawej strony ciała, kolejne krwiaki, operacja i następne napady padaczki. Jego mama przez lata zamiast planować beztroskie dzieciństwo syna, uczyła się żyć pomiędzy szpitalem, rehabilitacją a strachem o kolejny dzień.

Dziś Przemuś chodzi. Ale wystarczy nierówny chodnik, niewielka górka, żeby stracił równowagę i upadł. Prawa ręka pozostaje sparaliżowana. Lewą próbuje samodzielnie jeść, choć nie pokroi sobie obiadu ani nie poradzi z wieloma najprostszymi czynnościami. A toaleta? Przemuś nie czuje potrzeb fizjologicznych. Nadal nosi pieluchy. Ma siedem lat i każdego dnia walczy o samodzielność, którą inne dzieci zdobywają niemal mimochodem. Za każdym jego postępem stoją miesiące rehabilitacji, ogromny wysiłek i pieniądze, których jego mama wciąż musi szukać. Bo rehabilitacja nie może czekać. Dzieciństwa nie da się zatrzymać do czasu, aż ktoś wyjaśni los zaginionych datków.

Pieniądze miały pomagać Przemusiowi. Dziś to Przemuś potrzebuje pomocy, a pieniędzy nie można odnaleźć.

Fundacja Centaurus od początku angażuje się w sprawę ZOO Łączna. Walczymy o zwierzęta, ujawniamy nieprawidłowości i nie zamierzamy pozwolić, żeby ich los zniknął z pola widzenia opinii publicznej. Sprawa nabrała ogólnopolskiego rozgłosu, a my chcemy, żeby usłyszano o niej również poza granicami Polski. Ale kiedy dowiedzieliśmy się o Przemusiu, zwyczajnie nas zatkało. Bo okazuje się, że obok dramatu zwierząt jest jeszcze dziecko, którego pieniądze na leczenie zniknęły w okolicznościach wymagających wyjaśnienia. Nie przesądzamy, kto odpowiada za ich los. Ale nie zgadzamy się, żeby ta historia została bez odpowiedzi. Ile jeszcze niewyjaśnionych spraw musi wypłynąć wokół ZOO Łączna, żeby każda z nich została potraktowana z należytą powagą?

Sami prywatnie wsparliśmy Przemusia. Ale to kropla w morzu jego potrzeb. Dlatego dziś zwracamy się do Was. Choć na co dzień ratujemy zwierzęta, nie potrafimy przejść obojętnie obok matki, która od siedmiu lat walczy o zdrowie syna, a teraz musi jeszcze szukać odpowiedzi, co stało się z datkami przeznaczonymi na jego rehabilitację. Organizujemy zbiórkę, z której całość zebranych środków przeznaczymy na leczenie i rehabilitację Przemusia. Nie cofniemy choroby. Nie obiecamy, że chłopiec odzyska pełną sprawność. Ale możemy pomóc mu dalej ćwiczyć, rozwijać się i zdobywać tę samodzielność, o którą walczy od pierwszych miesięcy życia.

Bo Przemuś nie wie, czym jest interwencja w ZOO Łączna. Nie zna treści pism ani odpowiedzi udzielanych dziennikarzom. Nie rozumie, dlaczego pieniądze zbierane na jego rehabilitację zniknęły i dlaczego wciąż nie wiadomo, gdzie są. On ma swój własny, znacznie trudniejszy świat. Świat, w którym nierówny chodnik może skończyć się upadkiem, a samodzielnie zjedzony obiad jest małym zwycięstwem.

Przemuś nie może sam upomnieć się o swoją przyszłość.

Robi to jego mama. A dziś razem z nią robimy to my.

Nie pozwólmy, żeby w historii zaginionych puszek zaginęło to, co najważniejsze — dziecko, dla którego te pieniądze zbierano.

Pomóżmy Przemusiowi. Niech jego przyszłość nie zniknie razem z puszkami.