Ubrania ⎚

Akcja dla stajennych i opowieść o nich.

Nasi stajenni bardzo ciężko pracują – w mrozie, deszczu, śniegu i upale. Rokrocznie musimy zapewnić im odpowiednie ubrania do pracy. Gdyby było ich 2, nie byłaby to jakaś wielka akcja, ale ponieważ mamy kilkudziesięciu pracowników i kilkudziesięciu stałych wolontariuszy, zwyczajnie robi się z tego potężna kwota. To około 1000 zł na jednego pracownika. W tym są buty – koniecznie z metalowymi noskami, bo koń może nadepnąć na stopę, a to zdarza się naprawdę często. Musi być nieprzemakalna, ciepła kurtka, wysokie spodnie, takie à la ogrodniczki, 1 ciepła bluza polarowa. Do tego drugie buty – kalosze, wielkie, grube, zimowe gumowce. Po 2 pary grubych, wysokich skarpet, czapka, rękawiczki, szalik i kominiarka, jeżeli warunki pogodowe są bardzo ciężkie. Bo ci ludzie pracują czasami po 12 godzin na dworze. Szczególnie na rezerwacie i w Modlimowie, w naszym ośrodku, gdzie warunki są bardzo ciężkie i wymagające. I chłopakom jest po prostu zimno.

Niektórzy mówią, że przecież nie musimy. Ale ja pamiętam sytuacje, kiedy chłopcy o 2:00 w nocy wybiegali w klapkach albo pracowali w trampkach, bo zwyczajnie nie mieli pieniędzy na buty. Całe pieniądze wysyłają do swoich rodzin i na porządne buty dla siebie już sobie nie pozwolą. A ponieważ zgodnie z przepisami powinniśmy im zapewnić odpowiednią odzież do pracy, staramy się to robić wedle naszych możliwości. I bardzo Was prosimy rokrocznie o pomoc, bo to Wy ubieracie chłopaków. Rokrocznie. Nie my. Mamy 40 ludzi. Głupio mi nawet pisać, ile musimy zebrać, bo ta kwota brzmi strasznie, ale bez niej nie ma naszego ośrodka, nie ma naszych zwierząt i w ogóle nie ma Centaurusa, bo nie ma kto się tymi zwierzętami zajmować.

Więc musimy zorganizować tę zbiórkę, chociaż wstyd mi o tym pisać. Bo powinno być w Polsce tak, że ktoś powinien nam w tym pomagać. Przecież my, z Waszą pomocą, robimy ogromną robotę za państwo, za ludzi, którzy porzucili te zwierzęta. A potem ja jeszcze muszę Was prosić, żebyście ubrali naszych chłopaków. Ale nie mam wyjścia. Dlatego teraz nisko chylę przed Wami czoło i bardzo proszę: pomóżcie nam ich ubrać na tę zimę. To jest bardzo pilny apel, bo pogoda pogarsza się z dnia na dzień i zwyczajnie widzę, że robi im się zimno. Dziękuję Wam z całego serca.