Lola

Każdy z nas zna to uczucie. Wyobrażamy sobie coś przez długi czas. Budujemy obraz w głowie. Marzymy. Widzimy szczegóły, zanim jeszcze wydarzy się cokolwiek naprawdę. Tak było również tutaj. Dziewczynka marzyła o własnym małym koniu. Nie o zwierzęciu. O koniu. Takim, jakiego widziała w książkach, na zdjęciach i podczas rodzinnych wyjazdów. Rodzice postanowili spełnić to marzenie. Nie znali się na koniach. Zaufali człowiekowi, który twierdził, że wie, co robi. I właśnie w ten sposób do ich życia trafiła Lola.

Problem polegał na tym, że Lola nie była koniem. Była długouchą mulicą. Kiedy rodzina zorientowała się, co się stało, wybuchła awantura. Były telefony do handlarza, pretensje, żądania zwrotu pieniędzy, groźby policji. Wszyscy skupili się na tym, co poszło nie tak. Wszyscy rozmawiali o błędzie, pomyłce i oszustwie. I być może właśnie to jest w tej historii najbardziej smutne, bo pośród całego zamieszania prawie nikt nie zwrócił uwagi na samą Lolę.

A przecież przez cały ten czas stała obok żywa istota. Nie była błędem. Nie była pomyłką. Nie była źle wydanym paragonem. Nie była wadliwym towarem, który można oddać do sklepu. Była zwierzęciem. Oddychała. Patrzyła. Słyszała podniesione głosy. Czuła napięcie ludzi wokół siebie. Nie rozumiała, dlaczego nagle stała się problemem. Nie rozumiała, dlaczego wszyscy są źli. Nie rozumiała, dlaczego świat, do którego właśnie trafiła, tak bardzo nie chce jej obecności.

Lola nie zrobiła nic złego. Nie udawała konia. Nie próbowała nikogo oszukać. Po prostu przyszła na świat jako mulica. I czasem zastanawiamy się, ile zwierząt każdego roku przegrywa właśnie dlatego, że nie okazały się dokładnie tym, czego oczekiwał człowiek. Za duże. Za małe. Za stare. Za młode. Za trudne. Za spokojne. Za energiczne. Nie takie. Nigdy nie chodzi o to, kim są. Chodzi o to, kim miały być w ludzkiej wyobraźni.

Muły od zawsze miały pod górę. Nie są końmi. Nie są osłami. Bardzo często przez całe życie stoją gdzieś pomiędzy. Tymczasem ludzie, którzy naprawdę je znają, wiedzą doskonale, jak niezwykłe są to zwierzęta. Inteligentne. Ostrożne. Uważne. Potrafiące budować głębokie relacje. Wymagające zaufania zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale żeby to dostrzec, trzeba najpierw przestać patrzeć na nie przez pryzmat własnych oczekiwań.

Historia Loli została z nami właśnie dlatego. Bo nie opowiada wyłącznie o jednej mulicy. Opowiada o tym, jak łatwo człowiek potrafi oceniać zwierzęta. Jak szybko przyklejamy im etykiety. Jak często patrzymy na nie przez pryzmat tego, co miały nam dać, zamiast tego, kim naprawdę są. A przecież zwierzęta nie przychodzą na świat po to, żeby spełniać nasze wyobrażenia. Przychodzą na świat po prostu żyć.

Dzisiaj bardzo chcielibyśmy zawalczyć o dalszy rozdział historii Loli. O spokojniejsze poranki. O miejsce, w którym nikt nie będzie próbował zrobić z niej kogoś innego. O przyszłość, w której będzie mogła po prostu być sobą.

Bo choć tamta historia wydarzyła się dawno temu, życie zwierząt nie kończy się wraz z końcem jednej opowieści. Każdy kolejny rok przynosi nowe wyzwania, nowe potrzeby i nowe rozdziały.

Dlatego dzisiaj zbieramy dla Loli 2000 złotych.

Na jej kolejne dni.

Kolejne pory roku.

I kolejne miejsca pod słońcem.

Nie po to, żeby stała się kimś innym. Nie po to, żeby udowadniała swoją wartość. Nie po to, żeby spełniła czyjeś oczekiwania.

Tylko po to, żeby mogła być dokładnie tym, kim jest.

Lolą❤️