Wróć

Gabryś

Zbiórka do 27 lutego 2026

Nazywam się Gabryś.

Piszę do Ciebie z miejsca, gdzie strach ma zapach rdzy łańcucha i mokrej słomy pod kopytami.

Każdy dzień liczy się tu jak oddech.

Każda noc może być ostatnia.

Jestem do wykupu. Jestem do uratowania. Jestem życiem, nie towarem.

Czytaj więcej

POMÓŻ

PRZEKAŻ DAROWIZNE NA "Gabryś ⎚"

Imię

Nazwisko

Kwota darowizny

zł

Adres e-mail

Pomóż pomagać - przekaż darowizne

Akcja robiona w ramach kampanii

Kochaj Mądrze

Dokonaj Darowizny z imieniem

GABRYS

NA PKO BP

15 1020 5226 0000 6002 0220 0350

Fundacja Centaurus
ul. Wałbrzyska 6-8, 52-314 Wrocław

Możesz pomóc

Wyślij SMS

o treści GABRYS

– pod numer 74444 (koszt 4,92 zł z VAT),
– pod numer 79799 (koszt 11,07 zł z VAT),
– pod numer 91979 (koszt 23,37 zł z VAT),
– pod numer 92579 (koszt 30, 75 zł z VAT).

Gabryś

Nasza historia

23 stycznia 2026

Piszę do Ciebie z miejsca, gdzie strach ma zapach rdzy łańcucha i mokrej słomy pod kopytami.
Każdy dzień liczy się tu jak oddech.
Każda noc może być ostatnia.
Jestem do wykupu. Jestem do uratowania. Jestem życiem, nie towarem.

Potrzebuję 5000 zł, żeby wyjść stąd żywy. Te pieniądze to mój bilet do bezpiecznego transportu. To moja jedyna droga.

Po 27 lutego czas przestaje być moim sprzymierzeńcem, wiesz?

Patrzę na ludzi i nie wiem, który z nich mnie ocali.
Wiem tylko, że sam nie dam rady. A to nie musi być jeszcze mój czas.

Każda wpłata to krok dalej od cierpienia. I od tego strachu, który mnie ściska, gdy wpatruje się w obiektyw. Bo nie wiem czy patrzę wystarczająco dobrze, byś zechciał mnie stąd wyciągnąć..

Każda złotówka, serio, to nadzieja, że jeszcze poczuję spokój.
Nie chcę umierać tam, gdzie nikt nie patrzy.

Chcę dojechać tam, gdzie ktoś poda mi wodę i napiję się bez strachu, że dostanę kopniaka.
Chcę zasnąć bez bólu.
Chcę się obudzić bez paniki.

Nie pytaj, czy warto. Zapytaj, czy możesz przejść obok obojętnie. Ja wierzę, że się zatrzymasz. Dobrze wierzę?

Ja już nie mam czasu na cud.
Mam czas tylko na Twoją decyzję.
Ten list to moje wołanie z dna.
Tak pisała Tokitae – zamknięta, zapomniana, marząca o wolności.

Ja też marzę tylko o jednym.
O wyjściu stąd.
Pomóż mi zdążyć przed 27 lutego i zebrać 5000 zł nim straci znaczenie to, ile zbieram i do kiedy.

Nie zostawiaj mnie tu..