Batonik

Batonik nie wszedł z przytupem w Nowy Rok. Chyba że przytupem można nazwać ciemną oborę, z jednymi drzwiami w jednym kierunku. Batonik ma nieco ponad 1 rok, tak na moje oko. Stoi przerażony i zagubiony, jakby nie do końca rozumiał, co się wokół dzieje. I chociaż nie rozumie, co to jest, to doskonale czuje, co wisi w powietrzu. I że to nic dobrego dla małych Batoników.

Dzisiaj zbieramy 1000 zł.
Dla tego Dzieciaka.

Jest piękna, słoneczna sobota i pewnie wszyscy jesteście gdzieś na spacerach. Albo podziwiacie zimowe ogrody, póki nie pokrył ich śnieg ani szron. Może marzniecie na chłodnym, styczniowym wietrze, a może ukryliście się w domu pod ciepłym kocem z kakao. Możliwości jest tyle, ile ludzi wokół Batonika i wokół całej tej sprawy.

Absolutnie nie chcę Wam przeszkadzać i nie chcę odwracać Waszej uwagi od tak pięknego dnia. I nie będzie tu żadnego „ale”. Bo chciałabym, żeby dzisiejszy apel był wyjątkowo lekki. Tak lekki, jak może być apel o życie.

Po prostu pomyślałam, że życie tego Dzieciaka nie jest wcale takie drogie. W porównaniu z innymi. Oczywiście 1000 zł to nie jest mała kwota. Ale ostatnio czytałam, ile świat wydał na zakup petard na Sylwestra. Szacuje się, że globalnie na fajerwerki i petardy wydaje się ponad 2 mld dolarów. Jednej nocy. W kilka godzin.

Albo o tym, że przed świętami sklepy robią ogromne przebitki. W wielu branżach marże na prezenty sięgają 500%, a czasem nawet 1000%. Handel detaliczny w samym grudniu potrafi wypracować od 20% do 30% całorocznego obrotu. Tylko w Europie na prezenty świąteczne wydaje się co roku setki miliardów złotych!

I kiedy handlarz powiedział, że chce 1000 zł zaliczki za Dzieciaka na sznurze, to przyszło mi do głowy, że może Was ta kwota nie przerazi. Że może znajdzie się ktoś, kto powie: dobra, daję 10 zł. A ktoś inny da 5 zł. A ktoś inny da 100 zł. I tak się pozbiera. I wpłacimy zaliczkę. Za Batonika.

A potem zabierzemy go całego. Kiedy już spłacimy resztę. W inny, mroźny styczniowy dzień.

Nie będę Ci opowiadać jego historii, bo on jej nie ma. Urodził się tylko po to, żeby wejść w biznes. I nigdy z niego nie wyjść. Czasem ludzie tak mają, że traktują innych instrumentalnie. A świat zwierząt hodowlanych osiąga tu Himalaje.

Dzisiaj więc zapraszam Cię, byś dołączył do ruchu dla Batonika. Do inicjatywy, która niesie dla tego Dzieciaka jakieś jutro. Abyś mógł go spotkać u nas na wiosnę, podczas Dni Otwartych. Jeśli przeżyje, to wtedy będzie dużo większym, dzielnym kucykiem.

Nie będę dzisiaj dramatyzować, smucić ani opowiadać o wąskich korytarzach, bo nie śmiem zepsuć Ci dnia. Robię to i tak nadal często. Dzisiaj pomyślałam, że zrobimy taki sobotni zryw. I niech ten mały Batonik dostanie to cholerne życie.

Pewnie nie pójdzie jak po maśle. Ale gorąco wierzę, że wszyscy się tu skrzykniemy. I na końcu będę mogła Wam napisać, że się udało.