Baletka

Bo jest tylko do poniedziałku. A to i długo i nie. Zresztą, już ktoś mówił że czas jest względny. Pamiętasz?

Chciałabym włożyć dziś mnóstwo energii, by opowiedzieć Ci o tej małej kucynce. Ale brak mi słów jakoś. Zaczął się nowy rok, w tym roku będziemy świętować 20 lat działaności. I grubo ponad 3000 uratowanych wspólnie z Wami koni. To Wy tworzycie największy azyl dla koni i osłów na świecie. Nikt inny.

I na tle tego stoję tu, w tej oborze, wśród topniejącego śniegu i patrzę na ten sam obraz – wielkie, przerażone ślepia zanurzają się we mnie błagając, by umieranie nie musiało boleć.

Nie lubię pisać o śmierci. Tobie to od 20 lat. Bo śmierć – jakoś tak wyszło – jest częścią życia. Widziałam tysiące tych, które tylko mnie minęły i weszły po trapie. Wodziłam za nimi wzrokiem żeby nadać im imię, tożsamość – nim przeminą w ciemnościach tych ciężarówek. Ale było w tym wszystkim coś pięknego. Bo jeden z nich zawracał. I jechał do nas. Umrzeć ? Tak. Ale w swoim czasie.

Baletka stała tu z większym stadem. Ich już nie ma. Zabrali je. Chwilę temu. Ona została na kolejny transport.

Kim jest? Nie wiem. Nie oczaruje Cię jej historią. Rzucali ją od obory do obory. Gdzieś rodziła, gdzieś na jakichś festynach stała i uginały się pod nią nogi od zbyt ciężkich turystów. Potem było coś. A potem trafiła tutaj.

Baletka. W całej swej kucykowej, przerażonej okazałości staje dziś przed Tobą i błaga – byś dał jej możliwość wyboru, kiedy o gdzie odejdzie.

Rzeźnia tego wyboru jej nie da.
Tylko Ty możesz.
Będziesz działać dla niej?