Йогурт

„Osiołka ta moja córka złota nazwała pieszczotliwie Jogurt, bo wydawał się nam taki słodki! Pokazywała go wszystkim koleżankom i wie Pani, mówiła, że jak urośnie, to pojadą na jakieś zawody. Bo jej osioł to lepszy niż koń. Ale wie Pani, córka już jest duża, maluje paznokcie i chodzi z koleżankami po galeriach i jakoś straciła Jogurtem zainteresowanie”.

Tak zaczyna się telefon z prośbą o pomoc. Помощь для Jogurta, który kiedyś miał wszystko i w wyniku licznych zaniedbań — to wszystko stracił. Stracił kopyta, zaczął mieć problemy z oddychaniem i zaczął słabo widzieć na jedno oko. Stracił też serce, do życia. To jedna z tych sytuacji, gdzie błędy robi jeden, traci drugi, który miał niewiele do powiedzenia. Bo jakiś winny przecież musi być, to lepiej niech będzie osioł niż czyjaś córka, prawda? Idealny winny to taki, który zawsze milczy i potulnie wszystko weźmie na siebie, bo w sumie nie ma wyjścia. Jest tylko osłem. Kobieta kontynuuje historię Jogurta. Mówi, że oddała go handlarzowi, ale mąż suszy jej głowę, że źle zrobiła, bo przecież na pewno pójdzie na rzeź. Kobieta trochę śmieje się przez telefon, że zasłużył sobie, bo powinien być ładniejszy i przede wszystkim urodził się osłem, więc to jego wina. No i tak oto opowiadam Ci historię osła Jogurta, tu w tym liście. Osła z wielkimi uszami, który z pięknej stajenki trafił do obory handlarza. I oto, mój drogi Darczyńco, Jogurt staje przed Tobą i błaga o życie.

Mama dziewczynki, zapewne zmęczona wyrzutami sumienia, napisała, że nie wie, co powie znajomym, jeżeli mąż się wygada, i prosiła, żebyśmy Jogurta od handlarza odkupili. Dała nam wszystkie namiary, które zresztą znaliśmy i bez tego, bo świat handlarzy jest mały. Ona sama kupiła już jakiegoś konia, więc powiedziała, że do zbiórki wykupu się nie dorzuci.

I choć nas samych kompletnie nie interesuje, co powiedzą znajomi tej kobiety — to bardzo interesuje nas to, że małe osiołki z wielkimi uszami może wcale nie idą do nieba. Bo tak naprawdę kto to niebo widział? Kto wie, co tam jest, kiedy osioł odchodzi? Kto wie, co jest za drugą bramą rzeźni? I kto wie, czy tam, gdzie pójdzie Jogurt, gdy już oddadzą ogłuszający strzał, będą mieli trawę i cień drzew, i niebo nad oślimi uszami?

Zbieramy dzisiaj 4800 zł na wykup i 1500 zł na transport Jogurta. Mamy czas do 29 października. Dołączysz do zbiórki?