Borys

❗️Borys. Właściciel wrócił do domu bez niego. 1300 zł zadatku. Mamy 48 godzin❗❗️

Borys nie trafił tam przez przypadek. Na wsi takie rzeczy czasem załatwia się szybko. Ktoś przywozi konia, ktoś inny ma coś, czego tamten akurat potrzebuje, pada kilka zdań, ustalają wartość i po chwili zwierzę staje się częścią rozliczenia. Tak było z Borysem. Jego właściciel przyjechał do handlarza, dogadali się między sobą i Borys został. W zamian tamten zabrał to, po co przyjechał. Dla ludzi transakcja była zakończona. Dla Borysa właśnie zaczynał się najgorszy jej fragment.

Kiedy go zobaczyliśmy, kręcił się trochę bez celu po swoim kawałku terenu. Raz podchodził bliżej, za chwilę się cofał, obserwował każdego człowieka, który pojawiał się w pobliżu. Ma długą, gęstą grzywę, niewielką jasną plamkę na czole i te wielkie oczy, które właściwie cały czas próbują coś zrozumieć. Jest jeszcze młody. I chyba właśnie to najbardziej nie pasuje do miejsca, w którym dziś stoi. Patrzysz na niego i widzisz konia, przed którym powinny być jeszcze całe lata. Pierwsze prawdziwe stado, wielkie pastwisko, człowiek, którego nauczy się rozpoznawać, zwykła codzienność, w której jutro nie jest za każdym razem niewiadomą. Tymczasem Borys zdążył już zostać czymś, czym dwóch ludzi po prostu się rozliczyło.

Handlarz nie potrzebuje znać jego historii. Dla niego liczy się to, co można zrobić dalej. Sprzedać, przekazać, załadować. Borys jest młody, mocny, swoje waży, więc długo miejsca zajmować nie będzie. I tutaj właśnie kończy się całe romantyczne opowiadanie o tym, że koń zawsze trafia do kolejnego dobrego domu. Nie zawsze trafia. Czasem zmienia właściciela w kilka minut. Czasem staje się częścią umowy, o której nawet nie wie. A czasem kolejnym punktem tej drogi jest już samochód jadący w stronę ubojni.

Patrzę na Borysa i zastanawiam się, czy on jeszcze wypatruje człowieka, z którym tutaj przyjechał. Czy pamięta odjazd samochodu. Czy dla niego to był po prostu kolejny moment, po którym wszystko miało wrócić do normy. Tylko że nic już nie wróciło. Tamten człowiek zabrał swoją część umowy i odjechał. Borys został jako druga strona rozliczenia. I chyba właśnie to boli w tej historii najbardziej. Że dla człowieka coś się zgadzało. Wartość za wartość. Towar za towar. Rachunek zamknięty. Tylko koń został z tym wszystkim sam.

Dzisiaj chcemy zrobić rzecz dokładnie odwrotną. Nie zastanawiać się, co można za Borysa dostać, tylko co możemy mu dać. Potrzebujemy 1300 zł zadatku, żeby zabezpieczyć jego życie i dostać czas na dalszy wykup oraz transport. 1300 zł, żeby przestał być częścią następnej transakcji i pojechał w miejsce, w którym nikt nie będzie już wymieniał go na coś bardziej potrzebnego.

Jeśli możesz, dołóż mu dzisiaj 10 albo 20 zł. Być może nigdy wcześniej nie widziałeś Borysa i być może poza tym zdjęciem już nigdy nie stanąłby na Twojej drodze. Ale właśnie dzisiaj możesz być jednym z ludzi, dzięki którym jego droga skręci zupełnie gdzie indziej.

Borys raz już został wymieniony.

Teraz chcemy sprawić, żeby po raz ostatni ktoś decydował, ile jest wart. 1300 zł zadatku. Pomóż nam zabrać go stamtąd i dać mu miejsce, z którego nikt już nie odda go w rozliczeniu. ❤️