Roque

To imię brzmi mocno. Jak imię kogoś, kto zawsze spada na cztery łapy. Kogoś upartego, dumnego, nie do zatrzymania.

A potem patrzysz na jego pyszczek.

I widzisz otwarte rany. Dziury w ciele. Fragmenty tkanki, których już tam nie ma. Skórę, która przestała chronić cokolwiek. Roque został zaatakowany przez psa i wygląda dziś tak, jakby jego ciało próbowało posklejać się samo, bez niczyjej pomocy.

Bo najgorsze jest właśnie to, że ten atak wydarzył się jakiś czas temu.

I nikt mu wtedy nie pomógł.

On z tym żył. Każdy ruch pyska ciągnął rany. Jedzenie dotykało miejsc, które powinny być już dawno leczone. Infekcja po cichu przejmowała organizm, a ciało zamiast wracać do zdrowia, dzień po dniu traciło siłę. Weterynarz powiedział wprost, że gdyby nie trafił do kliniki teraz, rozwinęłaby się sepsa. I prawda jest taka, że Roque jest już bardzo blisko tego momentu.

Dziś oprócz ran jest też anemia, odwodnienie i niedożywienie. Organizm Roque’a nie walczy już tylko z obrażeniami. Walczy o to, żeby się nie poddać.

I właśnie w tym wszystkim jest Alba.

Od lat ratuje zwierzęta, których większość ludzi nawet nie chce oglądać. Koty po wypadkach. Pogryzione. Chore. Zostawione gdzieś pomiędzy ulicą a śmiercią. Hiszpania dla wielu osób jest miejscem wakacji. Dla niej od dawna jest miejscem ratunków.

I Roque jest dziś jednym z nich.

Kolejnym życiem, które zawisło gdzieś pomiędzy „jeszcze da się go uratować” a momentem, po którym organizm po prostu przestaje walczyć.

A mimo tego Roque dalej pozwala się dotykać. Dalej patrzy na człowieka tak, jakby po wszystkim, co go spotkało, wciąż próbował uwierzyć, że ktoś może zrobić dla niego coś dobrego.

Jeśli jego stan się nie poprawi, będzie potrzebował przeszczepu skóry. Hospitalizacji. Leków. Codziennej opieki.

Bo cierpienie zwierząt nie kończy się na granicach państw.

I pomoc też nie powinna.