Zola

Pokażę Ci, jak niewiele czasem trzeba, żeby koń stracił cały swój świat. Jedna dziewczynka. Dwa konie. Jeden samochód i decyzja, po której do domu wrócił już tylko jeden z nich. Zola przyjechała do handlarza razem ze swoją małą właścicielką i jej rodzicami. Dziewczynka zdążyła się nią znudzić, a na miejscu zobaczyła większego konia. Spodobał jej się bardziej. Rodzice zostawili więc małą klacz u handlarza, wsadzili do samochodu nowego konia i odjechali. Jeszcze chwilę wcześniej Zola należała do tej dziewczynki, była częścią jej małego świata, znała jej głos i swoją codzienność. Kilkanaście minut później patrzyła, jak ten świat odjeżdża bez niej.

Handlarz powiedział im wprost, że klacz kuleje i w takim stanie pójdzie na ubój. Wiedzieli więc, co może się z nią stać, kiedy zamkną drzwi samochodu i ruszą z jej następcą. Ojciec miał odpowiedzieć tylko: „tak bywa, samo życie”. I pojechali. Chyba trudno znaleźć krótsze podsumowanie tego, jak łatwo czasem człowiek potrafi zamknąć czyjeś życie. Dla nich sprawa została załatwiona. Dziewczynka dostała większego konia. Rodzice wrócili z nią do domu. A Zola została tam, gdzie zostawia się zwierzęta, których nikt już nie chce zabrać z powrotem.

Tylko Zola nie wie, czym jest „samo życie”. Nie wie też, dlaczego większy koń okazał się lepszy od niej. Jest niewielką, ciemną klaczą z długą grzywą opadającą na oczy. Na zdjęciu stoi przy wejściu do obory, z grubym sznurem zawiązanym wokół pyska i patrzy prosto przed siebie. Nie wygląda jak koń, który właśnie zrobił coś, za co powinien zostać ukarany. Bo przecież niczego nie zrobiła. Nie zawiniła tym, że jest mała. Nie zawiniła tym, że kuleje. Nie zawiniła nawet tym, że dziecko zapragnęło czegoś nowego. A mimo to właśnie ona została z konsekwencjami tej decyzji.

I tutaj możemy wejść my. Możemy wzruszyć ramionami i powtórzyć, że tak bywa. Że dzieci się nudzą, ludzie zmieniają zdanie, a zwierzęta trafiają do handlarzy. Ale możemy też zrobić dokładnie odwrotnie. Zatrzymać tę historię w miejscu, w którym dla tamtej rodziny już się skończyła. Nazwaliśmy ją Zolą, bo nie chcemy, żeby została kolejnym małym, kulawym kucykiem bez imienia. Chcemy sprawdzić jej nogę, zrobić potrzebne badania, pokazać ją lekarzowi i dowiedzieć się, czego potrzebuje. Przede wszystkim chcemy ją stamtąd zabrać.

Potrzebujemy 1300 zł zadatku dla Zoli. I właśnie o to proszę Cię dzisiaj. Nie o całą kwotę. O 10 zł, 20 zł, o tyle, ile możesz dołożyć do jej życia. Jeśli wiele osób zrobi ten jeden mały gest, Zola nie będzie musiała przekonać nikogo, że jest lepsza, większa albo bardziej atrakcyjna od innego konia. Nie będzie musiała już zasługiwać na to, żeby ktoś wybrał właśnie ją. Dostanie po prostu miejsce, w którym będzie mogła zostać.

Bo może ojciec tej dziewczynki miał rację tylko w jednym. Czasem życie właśnie takie bywa.

Ale nie znaczy to, że musimy się na to zgadzać.

1300 zł zadatku. Pomóż nam zabrać Zolę od handlarza i pokazać jej, że tym razem to właśnie ją ktoś wybrał.