Piotruś

Dzisiaj Piotruś stoi u handlarza. To jego pierwszy człowiek. I to jest w tym wszystkim najbardziej bolesne. Nie zna dłoni, która głaszcze bez interesu. Nie zna głosu, który mówi „jesteś bezpieczny”. Stoi w strugach deszczu i śniegu, który spotkał nas w południowo-wschodniej Polsce, przemoczony do skóry, z opuszczoną głową, jakby już przepraszał za to, że żyje. A przecież nie zrobił nic złego. Nie był za wolny, nie był za słaby — po prostu nie zdążył stać się czyjś. „Największą tragedią nie jest śmierć, lecz życie bez bycia dla kogoś” — i Piotruś stoi dziś dokładnie w tej ciszy.