Mela

Mela jest bardzo grzeczna. Grzeczniejsza niż większość kucyków, jakie kiedykolwiek poznaliśmy. I może właśnie dlatego nadal żyje. Bo od zawsze wiedziała, że od tego, czy będzie grzeczna, zależy wszystko. Zresztą nigdy nie było inaczej. Musiała być grzeczna i to jedyne, co człowiek jej tak naprawdę przekazał. Nie chcę nawet wiedzieć, w jaki sposób została o tym poinformowana, ale domyślam się, że było w tym mnóstwo bólu i cierpienia zadawanego tej małej.

Nie ma pięknej historii. I tak naprawdę, uwierz lub nie, patrząc na jej kopytka, jeszcze chwilę temu pracowała. Tyle że przyszli ludzie. Turyści. I zaczęli narzekać z niesmakiem na widok powykrzywianego kucyka, który ledwo stawiał kolejne kroki. Zażądali, żeby gospodarz wymienił ją na innego. A on innego nie miał, więc zostało mu sprzedać Melę i dopłacić za jej „zdrową wersję”, co też uczynił.

Nikt nie dociekał, co z Melą się stało i gdzie pojechała. Zapewne wszyscy ochoczo kupili bajkę, że pojechała na wieczne zielone pastwiska. I nikt nie dociekał, gdzie pojechała naprawdę, bo gdyby się dowiedzieli, to może jeszcze musieliby coś z tym zrobić. A tak — ważne, że kupili sobie spokój sumienia. Był nowy kucyk do użytkowania. Nowy. Świeży model. A Mela? Cóż. Mela wyjechała i ślad po niej zaginął. I wszystkim było to na rękę.

Mela stoi i wpatruje się w obiektyw. I nawet nie drgnie. Nie wiem, czy z ogromnego bólu, jaki zapewne odczuwa, czy dlatego, że boi się zrobić coś nie tak. Bo za każde „nie tak” w swoim życiu dostawała baty.

Nie uwierzysz, ale kiedyś do Meli stała kolejka. I w zasadzie wszystko skończyło się przez kompletną głupotę i równie głupie oszczędności na kowalu. Bo tu naprawdę nie było wielkiej filozofii. Zwyczajnie nikt nie przycinał Meli kopyt. Aż urosły takie płetwy i powykrzywiały jej małe nóżki we wszystkie strony świata. A mimo to Mela dzielnie pracowała dalej i nigdy się nie sprzeciwiała.

Gdy teraz jednak nadszedł sezon, pojawili się pierwsi turyści i wybuchły pierwsze awantury, gospodarz dla świętego spokoju wywiózł Melę i przywiózł innego kucyka, który zajął jej miejsce. I zapewne powtórzy jej historię.

Dzisiaj zbieramy 900 zł, aby Melę zadatkować. Aby zabrać od handlarza ją i jej powykrzywiane kopytka. I pokazać jej, że życie nie musi boleć, nawet jeśli dowie się o tym teraz, już prawie na mecie.

Mamy czas do wtorkowego poranka. Do momentu, gdy wszyscy usiądą do śniadania, a Mela będzie wspinać się po trapie. Przed tym wtorkowym porankiem marzymy, żeby móc przyjechać i ją zadatkować. Aby dać jej to, czego nigdy w życiu nie miała. I zapewne, jeśli teraz czegoś nie zrobimy, to już nigdy miała mieć nie będzie.

900 zł to dużo. A jednocześnie, w kontekście całego czyjegoś życia, aż głupio to wyliczać i ta kwota nie wydaje się już taka horrendalna.

Zbieramy więc dla małej Meli właśnie 900 zł. I mamy na to tylko chwilę.

Proszę, chociaż Ty nie odwracaj wzroku. Bo wszyscy, którzy tej wiosny ją widzieli, odwracali go ze zniesmaczeniem. Ludzie nie chcą widzieć starości i brzydoty. I każdy ma do tego swój powód. Zazwyczaj nie chcemy, bo albo sami się tych rzeczy boimy, albo nie chcemy, bo gdy je dostrzeżemy, głupio będzie już nic z tym nie zrobić.

Wstań dzisiaj przy Meli, proszę. Przy Meli, od której wszyscy się odwrócili wtedy, gdy byli najbardziej potrzebni.

Przynajmniej my jej nie zostawiajmy.