Loluś

Loluś całe życie spędził ze swoim bratem.

Razem pracowali przy turystach. Razem mijali kolejne sezony. Razem znosili dni, w których byli potrzebni tylko wtedy, kiedy ktoś mógł na nich zarobić. Razem wracali po pracy. Razem czekali na kolejny poranek. Nie wiemy, kiedy się poznali. Nie wiemy, ile dokładnie lat szli obok siebie. Wiemy tylko, że dla Lolusia świat przez bardzo długi czas miał zawsze ten sam kształt.

Obok był brat.

Nie trzeba było go szukać wzrokiem. Nie trzeba było nasłuchiwać jego kroków. Nie trzeba było sprawdzać, czy nadal jest blisko. Po prostu był. Tak jak jest droga, którą zna się na pamięć. Tak jak są rzeczy, które wydają się niezmienne tylko dlatego, że trwają z nami od zawsze.

Dlatego tak trudno przestać myśleć o tym, co wydarzyło się później.

Bo ta historia nie zaczyna się od handlarza.

Nie zaczyna się od targu.

Nie zaczyna się nawet od ratunku.

Zaczyna się od dwóch braci, którzy przez całe życie znali tylko wspólną drogę.

Potem trafili do handlarza. A w takim miejscu nawet całe wspólne życie potrafi przestać mieć znaczenie w jednej chwili. Brat Lolusia był starszy i kulał. Handlarz opowiadał o tym spokojnie, bez cienia emocji. Powiedział, że jego nawet nie rozładowywał. Nie było po co. Starszy, kulawy kucyk nie miał już być atrakcją. Nie miał już dobrze wyglądać przed sezonem. Nie miał już nikomu wpaść w oko. Został na samochodzie i pojechał dalej.

Loluś zszedł na ziemię sam.

I być może właśnie wtedy był jeszcze przekonany, że za chwilę usłyszy znajomy stukot drugiej pary kopyt. Że za chwilę brat stanie obok niego tak jak zawsze. Bo przecież zawsze stawał. Jeśli zaczynał się kolejny dzień, zaczynał się dla nich obu. Jeśli szli, szli razem. Jeśli czekali, czekali obok siebie.

Loluś nie wiedział, że tym razem człowiek zdecydował inaczej.

Nie wiedział, że brat nie zejdzie z samochodu.

Nie wiedział, że samochód odjedzie.

Nie wiedział, że po tylu latach wspólnego życia zostanie tylko puste miejsce obok.

Loluś został wyładowany nie dlatego, że ktoś go pokochał. Nie dlatego, że ktoś go wybrał. Handlarz liczył po prostu, że przed sezonem jeszcze uda się go sprzedać. Że ktoś spojrzy na małego, włochatego kucyka i nie będzie zadawał zbyt wielu pytań. Że może uda się odjąć kilka lat z jego życiorysu. Że może ktoś nie będzie dociekliwy. Że może ktoś zobaczy słodkiego konika, a nie ponad piętnastoletnie zwierzę po latach pracy przy turystach.

Ale świat trochę się zmienia.

Ludzie pytają więcej.

Sprawdzają więcej.

I nagle okazało się, że Loluś nie jest już tym, czego ktoś szuka.

A handlarz się śmieje.

Mówi, że jeśli Loluś tak tęskni za bratem, to pewnie niedługo do niego dołączy.

Dla niego to tylko żart.

Jedno zdanie rzucone między jedną sprzedażą a drugą.

Dla nas nie ma w tym nic śmiesznego.

Bo my widzimy małego kucyka, który całe życie nie musiał uczyć się samotności. Konia, który być może nadal wypatruje znajomej sylwetki. Nadal nasłuchuje kroków. Nadal czeka, bo przez wszystkie poprzednie lata czekanie zawsze miało sens.

Potrzebujemy 1600 złotych zaliczki za Lolusia.

Mamy czas do poniedziałku wieczorem.

To nie jest cała kwota.

To pierwszy krok.

Ale bez pierwszego kroku nie będzie kolejnych.

I bardzo nie chcielibyśmy, żeby zakończenie tej historii napisał ktoś, kto już dziś potrafi żartować z tęsknoty.

Chcielibyśmy, żeby po latach pracy, po sezonach spędzonych na wożeniu ludzi i po rozstaniu, którego sam nie wybrał, Loluś dostał wreszcie coś swojego.

Nie kolejną sprzedaż.

Nie kolejnego właściciela.

Nie kolejne czekanie przy handlarzu.

Tylko życie, w którym nikt już nie będzie śmiał się z jego tęsknoty.