Lolek

Chwilę temu bawiły się Nim dzieci. Tak, dobrze czytasz. Nie z Nim. Nim.

Lolek był zabawką w gospodarstwie agroturystycznym i starym prezentem, który dostały wnuki. Ale wnuki trochę urosły i prezent się znudził. Wiadomo — zainteresowania się zmieniają. A Lolek zbyt dużego wyboru nie miał. On po prostu był. Warkoczyki. Czesanie. Spacerki. To wszystko przestało być atrakcją dla dzieci, które nieco podrosły.

Najpierw był szarpany i dzielnie to znosił. Potem przez moment, jak opowiada gospodarz, był ukochanym kucykiem jednej wnuczki, potem ukochanym drugiej. Ale później dziewczynki dostały telefony do ręki i o kucyku zapomniały.

On jeszcze chwilę Lolka trzymał, bo często mieli gości, a Lolek, który bez sprzeciwu znosił całe to targanie, mizianie i popychanie, idealnie nadawał się na agroturystyczną maskotkę. Ale wraz z wiekiem charakter się zmienia. Po wielu latach znoszenia takiego traktowania Lolek w końcu ugryzł.

Kiedy pytamy, co się stało, gospodarz śmieje się, że przyszło dwóch chłopczyków. Jeden przytrzymał kucykowi głowę, a drugi zaczął wsadzać mu palce w chrapy i oczy. Potem zaczęli machać Mu uszami i robić z Niego Dumbo. On nie reagował, bo — jak stwierdził gospodarz — „klient nasz pan”. Ale Lolek w końcu zareagował. Wyszczerzył zęby i złapał jednego chłopaka za kaptur.

Gospodarz tak się zdenerwował na Lolka, że wymierzył Mu kilka batów, a gdy turyści zniknęli, załadował kucyka i wywiózł go do innego gospodarza, który robi zbieraninę takich Lolków i wywozi je na ubój. Bo kariera Lolka tego dnia się skończyła. A przecież idą wakacje. Przyjadą nowi turyści i na żadne „niecierpliwe” kucyki nikt sobie pozwolić nie może.

Przykra to historia, bo gdy wchodzimy, Lolek jest zwyczajnie przerażony. I myślimy, że i tak późno Mu się ulało. Ale słaby miał ten wybór. Albo dawać się szarpać i popychać aż do ostatniego tchu, albo zakończyć tę katorgę teraz, gdy jest już mocno starszym kucykiem. I oddać się w ręce rzeźni.

Lolek wybrał to drugie. I myślę, że doskonale wiedział, co robi. Bo zwierzęta zniosą dużo, ale jak każda istota mają swoje granice.

Spuszczam wzrok i patrzę na kopyta Lolka. Długie, przerośnięte płetwy, którymi uderza o podłoże i kręci się w koło, wydając nieziemski kwik. Zresztą możesz zobaczyć Go na wideo. Tak wyglądają ostatnie chwile kucyka, który całe swoje życie oddał ludziom. I był dla nich atrakcją.

Dziwi mnie tylko, że nikt nie zwrócił uwagi na te kopyta. Że turystów naprawdę to nie obchodziło. Bo nie trzeba być znawcą, żeby zobaczyć, że to zwierzę zwyczajnie cierpi i gdzieś to zgłosić.

Takie kucyki jak Lolek, po tym jak całe swoje życie oddadzą człowiekowi, oddają je po raz ostatni. Bo człowiek do końca musi na nich zarabiać. Nie ma zmiłuj.

Dzisiaj zbiórkę dedykujemy tylko Jemu. Mamy 72 godziny, żeby zebrać dla Lolka i by Jego historia tutaj się zamknęła. Tutaj, wśród innych uratowanych tysięcy koni w Fundacji Centaurus, która od 20 lat dzięki Waszemu wsparciu daje nadzieję na kolejny wschód słońca takim koniom jak Lolek.

Jeśli w ciągu 72 godzin, czyli 3 dni, nie przekażemy zaliczki, Lolka po prostu załadują. Takiego krzywego w kopytkach i nóżkach, ciągnącego po betonie z bólu i terapii, wywiozą, żeby nie generował więcej kosztów. Bo dla nich jest przypadkiem beznadziejnym.

Bez Was oczywiście to wszystko się nie zadzieje, jak zawsze.

Dzisiaj zbieramy 1200 zł na zaliczkę dla Lolka. Tylko i aż. I liczy się każde 5, 10, 15 zł.

Zróbmy razem cud dla Lolka. I choć On sam o to nie prosi, to my dzisiaj prosimy w Jego imieniu.