Kacperek

Wchodzimy na plac, ale tym razem handlarz nawet nie prowadzi nas do obory. Idzie dalej, gdzieś za budynki. Ruszamy za nim i po chwili widzę większy, ogrodzony teren. Siatka, słupki, trochę ziemi i właściwie nic więcej. Zastanawiam się jeszcze, po co właściwie tu przyszliśmy, kiedy za ogrodzeniem dostrzegam jego. Kacperek stoi zupełnie sam. Młodziak bez matki, bez stada, bez żadnego konkretnego miejsca w tym wszystkim. Coś skubie z ziemi, trochę chodzi, trochę się rozgląda. Handlarz podchodzi, łapie go i przywiązuje w rogu ogrodzenia. Kacperek natychmiast zaczyna kręcić się od lewej do prawej. Nie wie, gdzie stanąć, co zrobić z człowiekiem obok, dlaczego nagle ktoś go trzyma. Widać, że niewiele zna. I chyba jeszcze mniej rozumie z tego, co właśnie dzieje się wokół niego.

Pytam o niego. Odpowiedź właściwie pasuje do całego obrazu. Kacperek jest, bo jest. Sierota. Młody koń, na którego nigdy nie było żadnego szczególnego planu. Nie było matki, która nauczyłaby go końskiego świata, nie było człowieka, który spokojnie pokazałby mu ten ludzki. Wyrósł trochę obok wszystkiego, dziki, niepewny, pozostawiony sam sobie. Teraz stoi przed nami i nawet zwykły uwiąz jest dla niego wydarzeniem, z którym nie bardzo potrafi sobie poradzić. Handlarz patrzy na niego zupełnie inaczej. Młody, nieułożony, trzeba będzie poświęcić mu czas, a tutaj czas rzadko inwestuje się w zwierzę bez pewności, że kiedyś się zwróci.

I chyba właśnie Kacperek nie daje mi dzisiaj spokoju. Bo za kilka miesięcy mógłby wyglądać zupełnie inaczej. Mógłby nauczyć się chodzić przy człowieku, spokojnie podawać nogi, poznać dotyk, szczotkę, kowala i zwykłą codzienność w stadzie. Mógłby wreszcie dowiedzieć się, że nie każda wyciągnięta w jego stronę ręka oznacza stres i że koń nie musi wszystkiego odkrywać sam. On nie potrzebuje dziś od człowieka żadnych wielkich rzeczy. Potrzebuje czasu, cierpliwości i kogoś, kto nie uzna jego dzikości za wadę. Bo trudno wymagać od młodego sieroty, żeby znał zasady świata, których nikt nigdy mu nie pokazał.

Mamy 48 godzin, do soboty wieczorem, żeby wpłacić 1500 zł zadatku i zatrzymać Kacperka. Proszę Cię więc, dołóż mu dziś 10 albo 20 zł. Niech ten młodziak, którego życie do tej pory można podsumować krótkim „jest, bo jest”, pierwszy raz stanie się dla kogoś naprawdę ważny. Chcemy zabrać go stamtąd, wprowadzić do stada i dać mu tyle czasu, ile będzie potrzebował. Bez poganiania. Bez oczekiwania, że od jutra ma wszystko umieć. Z człowiekiem, który zamiast pytać, co można z niego mieć, zacznie od pokazania mu, że można mu zaufać.

1500 zł. 48 godzin. Kacperek nie miał wpływu na to, że został sierotą ani na to, gdzie przyszło mu dorastać. Ale na to, gdzie będzie dorastał dalej, wpływ możemy mieć już my. Pomóż nam zabrać go zza tej obory i dać mu wreszcie plan. Taki na całe życie. ❤️