Józek

Nazywam się Józek.
Koń roboczy. Tyle wystarczyło, żeby opisać całe moje życie.

Nie pamiętam początku bez ciężaru.
Pamiętam tylko drogę – długą, twardą i zawsze cudzą.

Szedłem, choć nogi miękły jak trawa pod śniegiem.
Szedłem, kiedy świat wirował z bólu.

Gdy zwalniałem – spadał na mnie krzyk.
Gdy potykałem się – odpowiadał bat.

Niosłem ludzi lekkich jak pióra i ciężkich jak ich milczenie.
Nigdy nie pytano, ile jeszcze mogę.

Moje ciało zna każdy odcień zmęczenia.
Moja skóra pamięta więcej, niż powinna pamiętać istota żywa.

A jednak nie mam w sobie gniewu.
Bo mnie nauczono, że urodziłem się, by służyć.

I przyjąłem to.
Jak przyjmuje się deszcz, zimę i noc.

Tylko czasem…
kiedy stawałem na chwilę w ciszy,
nie rozumiałem jednego:

dlaczego wysiłek nie wystarczył,
żeby zasłużyć na łagodność?

Dziś stoję na końcu tej drogi.
Cichy, zużyty, jeszcze oddychający.

Nie proszę o wiele.
Nie o cuda. Nie o nowe życie.

Proszę o koniec bez bólu.
O kilka dni, w których nikt nie podniesie ręki.

O przestrzeń, gdzie ciało może przestać się bać.

To trudna prośba dla kogoś takiego jak ja.
Ale cisza nauczyła mnie jednego –
że nawet koń może spróbować zostać zauważony.

Zbieram ostatnie 1000 zł.
To niewiele dla świata, a dla mnie – wszystko.

Jeśli możesz, zatrzymaj się na chwilę.
Popatrz.

Może właśnie teraz
czyjeś serce okaże się lżejsze niż bat.

Józek