Jasiek

Jutro pójdzie Jasiek.

Tak usłyszeliśmy.

Bez zawahania. Bez pauzy. Bez tej jednej sekundy, w której człowiek mógłby jeszcze przypomnieć sobie, że mówi o żywym stworzeniu.

Jutro pójdzie.

Jakby chodziło o stary sprzęt, który przestał być potrzebny. O coś, co zalega, zajmuje miejsce, nie zarabia, nie przyciąga już dziecięcych spojrzeń, nie nadaje się do kolejnego sezonu.

Tylko że Jasiek nie jest rzeczą.

Jasiek jest starym kucykiem z festynów.

Znasz takie miejsca. Kolorowe balony, plastikowe zabawki, muzyka z głośników, zapach waty cukrowej, dzieci ciągnące rodziców za rękaw, kilka zdjęć zrobionych w pośpiechu, bo przecież „chodź, zobacz, kucyk”. Przez chwilę jest śmiech, ruch, zamieszanie, ten cały jednodniowy świat, który rozkłada się rano i znika wieczorem, jakby nigdy go nie było.

A potem dzień się kończy.

Stragany gasną jeden po drugim. Balony więdną w dłoniach dzieci. Muzyka milknie. Ludzie wracają do domów z poczuciem, że byli na miłym wydarzeniu.

A Jasiek wracał do obory.

I właśnie tam, po drugiej stronie tej radości, mijało mu życie.

Nie w historii zapisanej na zdjęciu.

Nie w dziecięcym wspomnieniu.

W oborze.

Całe życie w oborze. Tak nam powiedziano. I właściwie trudno znaleźć zdanie krótsze, które mówiłoby więcej. Bo jeśli koń przez całe życie nie widział słońca tak, jak powinien widywać je koń, to nie trzeba już wielkich opisów, żeby zrozumieć, ile mu odebrano.

Słońce dla konia nie jest luksusem.

Trawa nie jest prezentem.

Przestrzeń nie jest nagrodą za dobre zachowanie.

To powinno być życie.

A dla Jaśka najwyraźniej było czymś, co mijało gdzieś za deskami, za drzwiami, za chwilą, w której znowu trzeba było komuś posłużyć.

Nie wiemy, ile razy stał na festynie, kiedy ludzie patrzyli na niego jak na część atrakcji. Nie wiemy, ile razy ktoś pogłaskał go między uszami i poszedł dalej, nie pytając, dokąd wróci ten mały, stary koń, kiedy skończy się dzień. Nie wiemy, ile razy dzieci cieszyły się jego obecnością, a on potem znikał z powrotem w miejscu, w którym nie było już balonów, muzyki ani śmiechu.

Wiemy tylko, że teraz ktoś powiedział:

jutro pójdzie Jasiek.

I właśnie to zdanie zmienia wszystko.

Bo nagle nie ma już wygodnego „zobaczymy”. Nie ma czasu, żeby wrócić do tego kiedyś. Nie ma przestrzeni na spokojne planowanie. Jest jutro. Jest stary kucyk. Jest zaliczka, którą trzeba wpłacić, jeśli mamy zatrzymać jego drogę.

Potrzebujemy 1200 zł.

Na teraz.

Na pierwszy krok.

Na to, żeby Jasiek nie został tylko kolejnym kucykiem, który przez lata dawał ludziom małe chwile radości, a na końcu sam nie dostał od ludzi nawet jednej decyzji na swoją korzyść.

Bo to jest w tej historii najbardziej gorzkie.

On przez całe życie był obok ludzkich świąt, zabaw i uśmiechów.

A dziś jego los zależy od tego, czy ludzie zdążą być obok niego.

Nie jako widzowie.

Nie jako ci, którzy miną zdjęcie.

Tylko jako ci, którzy zatrzymają tę drogę, zanim jutro stanie się faktem.

Jeśli możesz, zostań dziś przy Jaśku.

Przy starym kucyku z festynów.

Przy koniu, który całe życie wracał do obory.

Przy tym jednym zdaniu, które jeszcze możemy zmienić.

Niech jutro nie „pójdzie Jasiek”.

Niech jutro zacznie się jego ratunek.