Dziadunio

No Dziadunio. Po prostu.
Już wyżej pisałam.
Stoi i patrzy.

Na Ciebie.
Na mnie.
W przestrzeń.

Koniec kwietnia. Świat się budzi.
Czujesz, jak pachnie wiosna?

Trawa zaczyna pachnieć. Powietrze robi się ciepłe. Słońce wschodzi coraz wcześniej. Dla wielu to oczywistość. Dla niego — nie.

Bo Dziadunio przez całe życie nie patrzył w słońce.
Patrzył w ziemię.

Pole. Bruzda. Krok za krokiem.
Albo łańcuch. Obora. Półmrok.
Możesz wybierać.
Każda opcja się zgadza..

Koń tak niski, że nie sięgał do okna. Obora tak ciasna, że nie było miejsca na świat, który dział się za tym oknem.

Dziś stoi i patrzy. W to światło.
Jakby próbował zrozumieć, co to jest.

Całe życie oddał człowiekowi.
Bez pytania. Bez wyboru. No bo kto by pytał konia?

Zabrali mu wszystko. Siłę.
Zdrowie. I Czas.

„Zwierzęta nie mają głosu. Dlatego człowiek mówi za nie. Najczęściej — w swoją stronę.”
Prawda?

Dziadunio niczego nie chciał.
Nie protestował.
Nie zatrzymywał się.
Bo za to były baty.

Szły lata. Szła praca.
Szło życie. I przeszło to życie..

Aż zostało tylko to spojrzenie.
Ciche. Spokojne.
I to światło, którego nigdy wcześniej nie było.

Zbieramy 1000 zł.

Na kolejne wschody słońca.
Na paszę, taką specjalistyczną.
Na weterynarza. Na kowala.
Na suplementy.Na derkę, żeby lato nie było dla niego walką z owadami. On się już nawalczył w swoim końskim życiu.

100 osób.
Po 10 zł.
Serio!
Bo małe kwoty przemnożone przez dużo zaangażowanych ludzi - robią wielką robotę.

Tyle trzeba, żeby to światło nie było jednorazowe.

Mamy czas do poniedziałku.

Dziadunio stoi i patrzy.
Nie wie, ile jeszcze takich poranków przed nim.

Możemy mu je dziś podarować.