Bobi

Kiedy weszliśmy na plac, handlarz nawet nie musiał się długo zastanawiać. Od razu poszedł po Bobiego.

Wyprowadził go przed wszystkich i z uśmiechem powiedział, żebyśmy popatrzyli, jaki jest piękny. Rzeczywiście był. Potężny, krępy kuc z bystrym spojrzeniem. Taki, przy którym od razu widać, że przez całe życie nie brakowało mu charakteru.

Bobi zachował się dokładnie tak, jak handlarz wiedział, że się zachowa. Szarpnął się i próbował wyrwać. Tak reagował od dawna - nie ze złośliwości, lecz przez wszystko, czego nauczyli go kolejni właściciele. Handlarz doskonale o tym wiedział. Mimo to w jednej chwili stracił cierpliwość.

Natychmiast mocniej szarpnął za uwiąz. Uderzył Bobiego w pysk, odciągnął na bok i krótko przywiązał. Wszystko wydarzyło się w ciągu kilku sekund. Najpierw zachwyt nad pięknym kucem, chwilę później złość, bo ten piękny kuc zareagował tak, jak nauczyło go całe wcześniejsze życie.

– No widzicie? Jeszcze ma energię. Bierzecie go czy nie? W piątek jedzie transport.

Bobi doskonale zna ten język. Zna szarpnięcie, podniesioną rękę i siłę, którą człowiek próbuje zastąpić cierpliwość. Zmieniał właścicieli, a każdy kolejny bił go jeszcze mocniej. Każdy próbował podporządkować go sobie szybciej, brutalniej i skuteczniej niż poprzedni. Nikt nie próbował zrozumieć, dlaczego się wyrywa. Nikt nie zastanawiał się, czego tak bardzo się boi. Miał słuchać. A kiedy nie słuchał wystarczająco szybko, dostawał kolejne uderzenia.

Bobi nie urodził się „wariatem”.

To człowiek nauczył go, że musi reagować, zanim przyjdzie następny cios. Że ręka wyciągnięta w jego stronę nie zawsze oznacza dotyk. Że nowe miejsce oznacza nowe zasady, a nowy właściciel bardzo szybko pokaże mu je siłą. Potem ci sami ludzie patrzyli na konia, którego sami nauczyli strachu, i mówili, że jest trudny. Że ma zły charakter. Że nikt go nie chce.

Dziś Bobiego rzeczywiście nie chce już nikt.

Nie dlatego, że nie ma w nim życia. Handlarz sam śmiał się z tego, ile nadal ma energii. Nie dlatego, że przestał być pięknym, potężnym kucem. Nie dlatego, że niczego już nie może dać człowiekowi.

Nie chcą go dlatego, że Bobi pamięta.

Pamięta każde szarpnięcie. Każdą podniesioną rękę. Każde miejsce, w którym próbowano złamać go jeszcze bardziej. Nie ufa, bo ludzie przez lata pokazywali mu, że nie powinien. A koń, który nie poddaje się człowiekowi od pierwszej chwili, staje się problemem. Problem oznacza nakłady, czas i pracę. U handlarza problemów się nie rozwiązuje. Problemy wysyła się transportem.

W piątek Bobi ma pojechać na rzeź.

Handlarz powiedział to bez emocji, chwilę po tym, jak uderzył go w pysk i przywiązał. Jakby mówił o kolejnym kursie samochodu. Jakby całe życie tego konia można było zakończyć jednym zdaniem: bierzecie go albo jedzie.

My chcemy go zabrać.

Nie po to, żeby Bobi od razu stał się spokojnym, bezproblemowym kucem. Nie po to, żeby znowu czegoś od niego wymagać. Chcemy dać mu czas, jakiego nigdy nie dostał. Przestrzeń. Spokój. Ludzi, którzy nie będą odpowiadali przemocą na jego strach. Chcemy pokazać mu, że nie każdą relację z człowiekiem trzeba zaczynać od obrony.

Żeby jednak w ogóle rozpocząć tę drogę, potrzebujemy 1000 zł na zadatek. To pierwsza wpłata, która zatrzyma sprzedaż Bobiego i da nam czas na zebranie całej kwoty potrzebnej do jego wykupu. Mamy 48 godzin - do piątkowego wieczoru. Później przyjedzie transport.

Przez ponad dwadzieścia lat razem z Wami uratowaliśmy już ponad 3300 koni. Wiele z nich trafiało do nas ze strachem zapisanym w każdym ruchu. Nie ufały, uciekały, szarpały się albo zamierały, kiedy zbliżał się człowiek. Nie były złe. Były tym, czym uczynili je ludzie i doświadczenia, przez które musiały przejść.

Dziś prosimy Ciebie, żebyś stanął po stronie Bobiego.

Nie naprawimy jedną wpłatą wszystkich lat przemocy. Możemy jednak zatrzymać następny etap tej historii. Ten, po którym nie będzie już czasu na cierpliwość, odbudowę zaufania ani pokazanie mu, że człowiek potrafi być również dobry.

Wpłać tyle, ile możesz. Podaj jego historię dalej. Pokaż Bobiego osobie, która zrozumie, że za jego gwałtowną reakcją nie stoi zły charakter, lecz wszystko, co zrobili mu kolejni właściciele.

Handlarz zapytał nas krótko:

– Bierzecie go czy nie?

Chcemy odpowiedzieć równie krótko.

Tak. Bierzemy Bobiego.

Ale żeby te słowa naprawdę coś znaczyły, do piątkowego wieczoru musimy wpłacić 1000 zł zadatku.

Pomóż nam zdążyć, zanim przyjedzie transport.