BASIA

Basia ma czternaście lat i od pięciu lat jest częścią naszego stada. Tą wyjątkową, bez której ono naprawdę nie byłoby pełne. Kiedy idzie wzdłuż ogrodzenia, konie wychodzą jej naprzeciw, żeby się przywitać. Przez lata przyjmowała do siebie te odrzucone, zagubione i nieradzące sobie w grupie. Odchowała również cztery źrebaki. Nie jako ich biologiczna matka, lecz jako mamusia, która nauczyła je życia wśród innych koni. Trzy z nich są już w adopcji, a ich dzisiejsi opiekunowie również zawdzięczają Basi więcej, niż mogą zobaczyć. To ona dała im poczucie, że należą do stada.

Dzisiaj role się odwróciły. U Basi wykryto początkowe stadium nowotworu kopyta w lewej tylnej nodze. Zmiana rozwijająca się w obrębie kopyta nie ma wiele miejsca. Może uciskać wrażliwe tkanki, powodować ból i kulawiznę, deformować puszkę kopytową, a z czasem sięgać coraz głębiej. Dlatego właśnie teraz mamy najważniejszy moment. Nie za miesiąc, nie wtedy, gdy Basia przestanie swobodnie chodzić, ale dzisiaj, kiedy nowotwór został zauważony na wczesnym etapie i nadal możemy zrobić bardzo wiele.

Przed Basią dokładna diagnostyka obrazowa, która pozwoli lekarzom określić położenie i zasięg zmiany, a następnie zaplanować usunięcie zmienionych tkanek. W zależności od wyników leczenie może oznaczać ingerencję w podeszwę albo ścianę kopyta, zabezpieczenie i stabilizację puszki kopytowej, leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, kontrolę zakażeń oraz wiele kolejnych zmian opatrunków. Po zabiegu kopyto nie odbuduje się w jeden dzień. Jego odrastanie może potrwać około roku. Przed Basią miesiące leczenia, ochrony chorej nogi, regularnych kontroli weterynaryjnych i pracy kowala, aż tkanki się zagoją, a róg kopytowy zacznie prawidłowo odrastać.

Dlatego pomoc jest potrzebna teraz. Nie zbieramy na jedną wizytę ani jeden opatrunek. Zbieramy na cały proces: badania, zabieg, leki, opiekę weterynaryjną, pracę kowala, materiały opatrunkowe i wszystko, czego Basia będzie potrzebowała w najbliższych miesiącach. Każdy kolejny etap będzie zależał od wyników poprzedniego, ale żadnego nie możemy odłożyć tylko dlatego, że leczenie okaże się długie i kosztowne.

Czternaście lat to nie wyrok. To nie jest wiek, w którym można skreślić konia tak kochanego przez całe stado. Basia wciąż ma przed sobą wiele dobrych lat. Może nadal chodzić wzdłuż swojego płotu, wychowywać kolejne końskie sieroty i przygarniać tych, których inne konie nie potrafią jeszcze zaakceptować. Ale najpierw musimy zatrzymać to, co rozwija się w jej kopycie, i dać jej najlepszą możliwą szansę na zdrowie.

Przez lata konie mogły liczyć na Basię. Dzisiaj Basia musi móc liczyć na nas. I na Was. Pomóżcie nam przeprowadzić ją przez diagnostykę, zabieg i wszystkie miesiące leczenia, które nadejdą później. Całe stado czeka, żeby jeszcze przez wiele lat wychodzić jej na spotkanie. ❤️