Jogurt ⎚

Jogurt coraz słabiej widzi świat, z którego właśnie zaczyna znikać. Na jedno oko nie widzi już wcale. W drugim wzrok powoli się pogarsza. Stracił również część słuchu, więc nie zawsze zauważy człowieka, który podchodzi, nie odczyta w porę jego gestu i nie zrozumie, dlaczego nagle jest prowadzony w kolejne miejsce. Zostaje mu zapach, dotyk ziemi pod kopytami i sznur, którym inni wyznaczają mu drogę. Teraz ten sznur zaprowadził go do handlarza. Jeśli nie wpłacimy 1500 zł zadatku, dalej poprowadzi go już człowiek, dla którego niewidomy osioł oznacza przede wszystkim szybki rachunek.

A przecież Jogurt miał kiedyś znaczyć dla ludzi coś zupełnie innego. Imię nadała mu dziewczynka. Pokazywała go koleżankom, opowiadała o nim i snuła dziecięce plany, że kiedy dorośnie, będzie na nim jeździła na zawody. Jogurt był wtedy mały, słodki i wystarczająco zdrowy, żeby budzić zachwyt. Później zaczął tracić wzrok. Potem słuch. Dziecko dorosło, zainteresowanie minęło, a dorosły już osioł został z chorobą, której nie rozumie, i decyzją, na którą nie ma żadnego wpływu.

Gdy przestał pasować do dawnych planów, padło krótkie rozstrzygnięcie: oddać handlarzowi. W domu uznano, że skoro nie widzi na jedno oko, a drugie również zaczyna odmawiać posłuszeństwa, dalsze utrzymywanie go nie ma sensu. Tak Jogurt z dziecięcego marzenia zmienił się w zwierzę przeznaczone do usunięcia. Nie dlatego, że zrobił coś złego. Nie dlatego, że przestał czuć, potrzebować bliskości albo bać się tego, czego nie potrafi zobaczyć. Po prostu stał się mniej użyteczny.

Spójrz na niego. Na sznur oplatający pysk, spuszczoną głowę i oko, które nadal próbuje dostrzec człowieka stojącego obok. Jogurt może stracić wzrok, ale nie traci przez to prawa do życia. Niewidomy osioł nadal szuka bezpiecznej drogi, rozpoznaje dotyk, zapamiętuje głos i potrzebuje innych zwierząt obok siebie. Nadal może wyjść na wybieg, poczuć słońce na grzbiecie i nauczyć się przestrzeni, w której nikt nie będzie od niego wymagał, żeby zasługiwał na kolejny dzień.

Najpierw musimy jednak zatrzymać handlarza. Potrzebujemy 1500 zł zadatku. Ta kwota nie zabierze jeszcze Jogurta do naszego ośrodka, ale zablokuje jego sprzedaż i da nam czas na zebranie pozostałych środków oraz przygotowanie transportu. To pierwszy krok, bez którego nie będzie żadnego następnego. Dzisiaj właśnie o ten krok prosimy Ciebie.

Pomóż nam sprawić, żeby ręka prowadząca Jogurta nie zaprowadziła go na ostatni transport. Żeby zamiast coraz bardziej niknącego świata dostał miejsce, którego będzie mógł nauczyć się na pamięć. Krok po kroku. Zapach po zapachu. Głos po głosie.

Jeśli możesz, dołóż 10 albo 20 zł do zadatku dla Jogurta. Zatrzymajmy go, zanim o jego życiu po raz kolejny zdecyduje wyłącznie to, ile można jeszcze za niego dostać.