Runa

Pierwszy świat Runy był lasem. Nie takim, który kojarzy się ze spokojem, ciszą i bezpieczeństwem. To był las, w którym pojawiają się niechciane mioty, porzucone szczenięta i zwierzęta, których nikt nie szuka. Ziemia zamiast posłania. Krzaki zamiast domu. Głód, zimno, choroby i przypadek decydujący o tym, które z nich doczeka kolejnego dnia. Runa była tam razem ze swoją siostrą. Dwie małe suczki bez szczepień, bez ochrony i bez człowieka, który powinien był pojawić się przy nich dużo wcześniej. Nazwaliśmy ją Runą, bo od początku kojarzyła nam się właśnie z czymś leśnym, trochę dzikim, małym znakiem pozostawionym gdzieś pośród tego wszystkiego.

Ten las jest na Ukrainie. I tutaj zaczyna się drugi wymiar tej historii, bo wojna nie zostawia po sobie wyłącznie ruin, pustych domów i ludzi, którzy musieli uciekać. Zostawia również tysiące zwierząt. Porzucone psy, niekastrowane suki, kolejne mioty rodzące się przy drogach, na obrzeżach miejscowości i właśnie w lasach. Nikt nie prowadzi ich za łapę przez pierwsze tygodnie życia. Nikt nie pilnuje szczepień. Nikt nie daje gwarancji, że kiedy zachorują, ktoś w ogóle je znajdzie. Takich dwóch małych sióstr jak Runa i jej siostra jest tam znacznie więcej. One zostały znalezione. Obie trafiły do kliniki z ciężkim zapaleniem jelit. Rozpoczęto leczenie, diagnostykę, wykonano również szybki test CPV. Jedna z nich nie przeżyła.

I wtedy Runa poznała swój drugi świat. Kilka białych ścian szpitalnego miejsca, podkład, wenflon w małej łapie, leki, badania i kolejne godziny obserwacji. Tyle mieści się teraz w jej rzeczywistości. Jej organizm jest osłabiony, nadal wymaga hospitalizacji i intensywnej opieki, a każdy następny dzień oznacza dalsze leczenie i kolejne koszty. Siostra nie leży już obok. Runa została sama i właśnie o nią trwa teraz cała walka. Nie chcemy zastanawiać się, ile jeszcze wytrzyma ani składać obietnic, których nikt nie może zagwarantować. Chcemy tylko dać jej wszystko, czego potrzebuje, dopóki jej małe ciało nadal walczy.

Bo jest jeszcze trzeci świat. Runa jeszcze go nie zna. Nie ma w nim lasu, w którym szczeniak zostaje sam, ani szpitalnych ścian, za którymi każda doba jest kolejnym etapem leczenia. Jest miska, która zawsze będzie pełna. Jest bezpieczne miejsce do spania. Jest człowiek, który zauważy, kiedy coś boli, i nie zniknie wtedy, kiedy pojawią się problemy. Jest życie psa, który rośnie, nabiera sił, biega i poznaje świat bez konieczności ciągłej walki o przetrwanie. Właśnie tam chcemy Runę doprowadzić.

Jednej siostry nie udało się uratować i tego już nie zmienimy. Ale Runa nadal jest w klinice. Nadal oddycha, nadal dostaje leczenie i nadal ma szansę wyjść z tego miejsca. Dlatego prosimy Cię o pomoc w opłaceniu jej hospitalizacji, leków, badań i dalszej opieki. Pomóż nam przeprowadzić ją przez ten drugi świat, żeby któregoś dnia mogła poznać trzeci. Pierwszego nie wybrała. Drugiego potrzebuje, żeby przeżyć. Trzeci chcemy dać jej razem z Tobą. 

Siostra Runy pozostanie w naszej pamięci