Miron

Kiedy głód wygrywa z drutem kolczastym.

Miron nie wyszedł na wioskę, bo chciał.

Wyszedł, bo musiał. Bo kiedy pies zaczyna chodzić od domu do domu i szukać jedzenia, to znaczy, że coś wcześniej już całkiem się skończyło.

Takie psy są obok nas od dawna, tylko długo nikt ich nie widzi. Zaczął wychodzić na wioskę, podchodził pod domy, szukał jedzenia, bo głód wypycha dalej niż strach. Wtedy ktoś go zauważył i wszyscy pomyśleli to samo, bezdomny pies. Powiedzieliśmy, że go przyjmiemy, zaczęliśmy pytać i wtedy wyszła prawda. On miał dom. Taki, którego nie widać z drogi, schowany gdzieś dalej, w miejscu, do którego nie trafia się przypadkiem. Gdybyśmy tam nie pojechali, nikt by o nim nie wiedział.

Pojechaliśmy i to jest moment, w którym kończą się wyobrażenia. Wyłysiały, zagłodzony, pełen pcheł i kleszczy, z ciałem, które nie działa jak powinno, z problemami z poruszaniem się. I człowiek, który patrzy na to wszystko i mówi, że nic się nie dzieje. Byliśmy tam w niedzielę, spokojnie, chcieliśmy, żeby oddał psa dobrowolnie, żeby to się skończyło bez walki. Nie chciał. Nie widział problemu, nie wiedział nawet, do jakiego weterynarza chodzi, mówił, że pies jest „zaopiekowany”. A Miron bał się go bardziej niż wszystkiego wokół.

I w tym miejscu kończą się rozmowy. Była interwencja. Policja, Powiatowa Inspekcja Weterynaryjna, wspólne wejście i decyzja, Miron został odebrany. I dobrze, że są jeszcze ludzie, dla których to nie jest obojętne, bo to jest ta granica, cienka linia między „nic się nie dzieje” a „to się kończy teraz”. Sprawa trafi do prokuratury, będziemy robić wszystko, żeby ten człowiek poniósł konsekwencje.

A Miron dopiero zaczyna. Jutro jedzie do weterynarza, badania krwi, diagnostyka, leczenie, wszystko, czego nigdy nie miał. Jest zagłodzony, nie wiemy jeszcze, co dokładnie dzieje się w jego organizmie, czy to tylko zaniedbanie, czy coś więcej. I teraz pomyśl, ile takich miejsc jeszcze istnieje, tylko ich nie widzisz, ile takich psów jeszcze nie wyszło, bo nie miały siły. Miron wyszedł i dlatego dziś żyje.

I właśnie na to zbieramy.

Na jego leczenie, pełną diagnostykę, badania krwi, leki i cały proces dochodzenia do zdrowia. To nie jest szybka pomoc, tylko tygodnie, a może miesiące pracy, żeby jego ciało i głowa w końcu nadążyły za tym, że już jest bezpieczny.

Jeśli możesz, pomóż nam zawalczyć o niego dalej, bo on już zna najgorszą wersję świata, teraz musi zobaczyć, że może być inaczej.