ASTERIA

I przez lata patrzyliśmy, jak bierze na siebie rzeczy, których większość ludzi nawet nie chciałaby oglądać.

Psy stare. Psy neurologiczne. Psy po wypadkach. Psy z nowotworami. Psy, które trafiały do niej w takim stanie, że inni odwracali wzrok. Polska. Grecja. Schroniska. Ulice. Plaże. Miejsca, gdzie życie zwierzęcia potrafi kosztować mniej niż obiad.

Bo są ludzie, którzy pomagają wtedy, kiedy jest wygodnie. I są tacy, którzy pomagają nawet wtedy, kiedy wszystko zaczyna się sypać.

Patrycja jest właśnie taka.

I chyba najgorsze jest to, że dramat nigdy nie przychodzi pojedynczo. Najpierw jeden telefon. Potem kolejny. Skręt żołądka Lucky. Operacje Bandziorka. Rezonanse. Rehabilitacja. Neurologia. Nowotwory. Kliniki. Noce bez snu. Psy wymagające opieki praktycznie 24 godziny na dobę. Takie, które przewracają się na podłodze. Takie, które nie kontrolują już własnego ciała. Takie, które bez człowieka obok po prostu sobie nie poradzą.

Bandziorek

Bandziorek dziś potrzebuje stałej opieki. Rozjeżdża się na podłodze, wymaga rehabilitacji, leków, pomocy przy najprostszych czynnościach.

Lucky

Lucky, znaleziona kiedyś na greckiej plaży, przeszła skręt żołądka i żyje między kontrolami, specjalistyczną karmą i kolejnymi badaniami. Są psy po nowotworach. Psy z anemią. Psy z problemami neurologicznymi. Psy, które miesięcznie pochłaniają tysiące złotych, zanim jeszcze wydarzy się kolejny nagły dramat.

A dramat zawsze przychodzi.

I właśnie teraz trwa kolejna walka. O Asterii. Starszą sunię z Grecji, znalezioną samotnie z ogromnym guzem. Ma szansę przylecieć do Polski. Przejść diagnostykę. Leczenie. Może pierwszy raz w życiu poczuć, że jest bezpieczna. Ale sam transport, przygotowanie do lotu i pierwsze leczenie to kolejne ogromne koszty.

Asteria

I w pewnym momencie człowiek orientuje się, że jedna osoba dźwiga ciężar, którego nie powinien dźwigać nikt sam.

Długi w lecznicach. Prywatne pożyczki. Faktury, które nie znikają tylko dlatego, że ktoś ma dobre serce. A mimo tego Patrycja dalej otwiera drzwi kolejnym zwierzętom. Dalej odbiera telefony. Dalej mówi „dobra, przywieźcie go”.

Dlatego dziś prosimy Was o mobilizację. Prawdziwą. Nie o chwilowe wzruszenie pod postem, tylko o realne wsparcie dla osoby, która od lat robi coś, czego większość ludzi nie wytrzymałaby nawet przez tydzień.

Bo psy nie mają granic. Ból też ich nie ma. I pomoc również nie powinna ich mieć.

Jeśli możesz - zostań dziś częścią tej historii. Pomóż nam pomóc człowiekowi, który od lat ratuje tych, których świat najczęściej już skreślił.