Mirabelka ⎚

Maine coony nazywa się łagodnymi olbrzymami.

Mirabelka ma cztery tygodnie. Powinna dopiero poznawać świat, zaczepiać własny ogon, wspinać się na wszystko, co od niej większe, i zasypiać wtulona w mamę.

Zamiast tego leży na stole w klinice.

Waży 350 gramów.

Tyle co niewielki kubek herbaty.

Na przedniej łapce ma wenflon, obok testy, strzykawki i przewody. Patrzy na lekarzy ogromnymi oczami, jakby próbowała zrozumieć, dlaczego człowiek, który ją tutaj przywiózł, już po nią nie wróci.

Bo Mirabelka została kupiona w pseudohodowli.

Miała być maine coonem. Puchatym, pięknym, efektownym kotem jednej z najbardziej pożądanych ras. Może miała rosnąć szybko, zachwycać gości i dobrze wyglądać na zdjęciach. Tego dokładnie nie wiemy.

Wiemy natomiast, co wydarzyło się, kiedy zachorowała.

Właściciel przywiózł ją do kliniki.

Nie chciał jej leczyć.

Zostawił ją.

Tak po prostu.

Czterotygodniowy kociak okazał się zakupem, do którego trzeba dopłacić. A skoro wymagał leczenia, przestał być potrzebny.

Kiedy właściciel wyszedł, weszliśmy my.

Lekarze zmierzyli Mirabelce temperaturę. 36 stopni. Jej maleńkie ciało było wychłodzone i mocno odwodnione. Błony śluzowe były suche, brzuszek powiększony, skóra niemal nie wracała na swoje miejsce. Mirabelka była tak odwodniona, że nie udało się nawet pobrać jej krwi do badań.

A przecież krwi w niej jest niewiele.

Tak samo jak siły.

Test wykazał obecność kociego koronawirusa. Natychmiast założono dojście dożylne. Mirabelka dostała glukozę, ogrzane płyny, antybiotyk, probiotyk i leki przeciwpasożytnicze. Została dogrzana. Trzeba ją dokarmiać specjalnym mlekiem i pilnować każdego posiłku, bo w jej wieku jeden gorszy dzień może zabrać wszystko.

Spójrz na nią.

Na tę łapkę owiniętą bandażem. Na oczy, które są zdecydowanie za duże dla tak drobnej głowy. Na futerko, pod którym powinien rosnąć silny kot, a dziś mieści się wychłodzone, wyniszczone ciało.

Mirabelka nie rozumie pseudohodowli.

Nie wie, czym jest moda na rasowe koty. Nie wie, ile miała kosztować ani jak piękna powinna być, żeby człowiek chciał ją zatrzymać.

Wie tylko, że boli ją brzuszek, że jest zimno i że co jakiś czas nad jej głową pojawiają się ręce.

Teraz te ręce już nie odkładają jej jak nieudanego zakupu.

Ogrzewają ją. Podają leki. Karmią. Sprawdzają oddech. Walczą o każdy kolejny dzień.

Mirabelka miała wyrosnąć na olbrzymkę.

Na razie musi urosnąć do jutra.

Potem do pojutrza.

I jeszcze o jeden dzień.

Dlatego proszę Cię dzisiaj o pomoc. Przed nią dalsze leczenie, kontrolne badania, kolejne wizyty, leki, specjalistyczne żywienie i opieka, bez której tak mały organizm może sobie nie poradzić.

Wpłać dla niej kilka złotych. Udostępnij jej historię. Zatrzymaj się przy niej choć na chwilę.

Nie pozwólmy, żeby ostatnim człowiekiem, którego zapamięta, był ten, który zostawił ją na stole w klinice.

Niech zapamięta również Ciebie.

Człowieka, który nie pytał, czy opłaca się ratować 350 gramów życia.

Po prostu pomógł.