Luna

To była zwykła droga.

Taka, przy której codziennie coś się dzieje. Samochody mijają się w pośpiechu. Ludzie wracają do domów. Ktoś patrzy w telefon. Ktoś się spieszy. Ktoś nawet nie zauważa pobocza.

I właśnie tam leżała Luna.

Małe ciało po wypadku samochodowym.
Jeszcze żywe.

I może właśnie to jest w tym wszystkim najtrudniejsze.

Bo tyle mówi się o zwierzętach ginących na drogach. Tyle razy widzi się je gdzieś przy poboczu. A świat bardzo szybko uczy człowieka, żeby je mijać. Żeby nie patrzeć za długo. Żeby jechać dalej.

Kiedy trafiła pod naszą opiekę, lekarze od razu wiedzieli, że walka będzie bardzo ciężka.

Poliurazy.
Rozległe obrażenia głowy.
Wybite oczko.
Roztrzaskany nosek i pyszczek.

Każdy oddech jest dla niej wysiłkiem.

Sama nie chce jeść, dlatego jest karmiona przez sondę. RTG wykazało stłuczenie płuc, zapalenie oskrzeli i śródmiąższowe zapalenie płuc. Są też stany zapalne nosa i zatok czołowych. Lekarze podejrzewają kolejne urazy, dlatego Luna potrzebuje pilnej tomografii głowy i klatki piersiowej.

I właśnie dlatego istnieją Zwierzęta Bez Granic.

Bo cierpienie nie kończy się na granicach państw.
Ból też nie.
I obojętność również.

Dlatego jesteśmy dziś tutaj z Luną.

A mimo tego wszystkiego ona dalej próbuje ufać człowiekowi.

Kiedy ktoś delikatnie ją głaszcze, zaczyna mruczeć.
Cichutko.
Ledwo słyszalnie.

Jakby próbowała powiedzieć, że nadal chce żyć.

I może właśnie dlatego tak trudno przejść obok niej obojętnie.

Bo człowiek patrzy na to małe, połamane ciało i wie, że ona sama już zrobiła wszystko, co mogła.

Teraz kolej na nas.

Na walkę o leczenie.
O badania.
O rehabilitację.
O szansę, żeby Luna kiedyś jeszcze mogła spojrzeć na świat bez bólu.

Jeśli możesz, zostań dziś przy niej.

Bo czasem całe życie zaczyna się od tego, że ktoś jednak postanowi się zatrzymać.