Klaudia

Klaudia właśnie stanęła na starcie i chcemy, żebyś na chwilę się zatrzymał i został tu z nią. To nie jest bieg, do którego ktoś ją przygotował, widzisz to od razu. Nie ma mięśni, nie ma siły, nie ma pewności, czy jej organizm wytrzyma pierwszy krok. Jest ciało skrajnie wyniszczone, odwodnione, pokryte ranami i pasożytami, sierść zbita w kołtuny, które mówią więcej niż jakikolwiek opis. Można by powiedzieć Klaudusia, bo kiedy na nią patrzysz, widzisz małe, kruche życie, które ledwo się trzyma i właśnie dlatego prosimy Cię, żebyś poświęcił jej te kilka minut.

Klaudia pochodzi z Ukrainy i to jest część większej historii, w której Ty też masz ogromny udział. Działamy tam w ramach kampanii Zwierzęta bez granic, wracamy tam od lat, mamy swoich ludzi i razem robiliśmy już rzeczy, które wydawały się niemożliwe. Ratowaliśmy koty w jeszcze cięższych stanach i wiemy, że to ma sens, dlatego w drugiej połowie kwietnia nasze dziewczyny znowu tam jadą, po kolejne zwierzęta, po kolejne życia. Ale dziś prosimy Cię o jedno, skup się tylko na niej, na Klaudii.

Kiedy do nas trafiła, była na granicy. Skrajne wyniszczenie, odwodnienie, ciało pokryte pasożytami, rany, zmiany skórne. I coś, co odbierało jej każdą szansę. Złamane obie szczęki. To znaczy, że przez długi czas nie mogła jeść, każda próba to ból, każdy dzień to słabnięcie organizmu, który przestaje mieć z czego walczyć. Są podejrzenia procesów martwiczych i to jest moment, w którym naprawdę zaczyna brakować czasu.

Zrobiliśmy to, co było konieczne, żeby ją utrzymać. Leki, nawodnienie, oczyszczenie, stabilizacja i kolejne uderzenie, ropomacicze, stan, który sam w sobie może zakończyć wszystko. Dziś Klaudia naprawdę stoi na starcie i zegar tyka coraz głośniej. Przed nią operacja szczęki, żeby mogła jeść i operacja, która ma jej w ogóle dać szansę przeżyć, a to wszystko w ciele, które jest na granicy.

My już nieraz byliśmy w takich miejscach. Ratowaliśmy zwierzęta, które nie miały prawa z tego wyjść i one dziś żyją. Dlatego teraz prosimy Cię wprost, zostań z Klaudią na te kilka minut i pomóż jej zrobić ten pierwszy krok, bo sama już go nie zrobi.